Opinie: Geen illusies over Spelen en Korea’s

Noord- en Zuid-Korea lopen op de Olympische Spelen achter een gezamenlijke vlag. Maar er is geen enkele reden om aan te nemen dat dit zal leiden tot blijvende samenwerking.

De Olympische Winterspelen zijn begonnen. Het gevoel van veiligheid zal bij de olympiërs uit 92 landen groot zijn, gezien de permanente aanwezigheid van vijftigduizend Zuid-Koreaanse soldaten en evenzovele beveiligers. Maar dat is peanuts als je het vergelijkt met het gevoel van veiligheid die de last minute-deelname van Noord-Korea aan de Spelen oplevert.

Uit de lucht

Drie weken lang zal de nucleaire dreiging uit de lucht zijn. Maar van een nieuwe stap in de toenadering tussen het arme en dictatoriale Noord-Korea en het rijke en westerse Zuid-Korea zal geen sprake zijn. Integendeel.

De milde toon van de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un in zijn nieuwjaarstoespraak was voor de Zuid-Koreaanse president Moon Jae-in als gastheer van de huidige Winterspelen voldoende aanleiding om vorige maand overleg tussen beide landen te starten. Afgesproken werd om samen aan de openingsceremonie deel te nemen onder één Koreaanse vlag en een gezamenlijk vrouwenijshockeyteam op te stellen. President Moon sprak de hoop uit dat Pyeongchang 2018 de boeken zou ingaan als Peace Olympics.

Geen doorbraak

Maar er is niets nieuws onder de zon. Beide landen hebben de afgelopen twintig jaar vaker samen opgetrokken bij internationale sportwedstrijden, inclusief die op Zuid-Koreaanse bodem. De laatste gezamenlijke teams dateren uit april 2017 tijdens het WK vrouwenijshockey en tijdens de Aziatische Spelen. Ook deelname onder één vlag is niet nieuw. Bij de Olympische Spelen gebeurde dat in 2000 (Sydney), in 2004 (Athene) en in 2006 (Turijn). Tot een echte doorbraak in de gespannen relatie tussen Noord- en Zuid-Korea heeft dat nooit geleid.

Geen verwantschap

De invloed van deze Olympische Spelen op de getroebleerde relatie tussen Noord- en Zuid-Korea zal ook nu weer beperkt zijn. Uit een recente opiniepeiling bleek dat vooral de jongere generatie Zuid-Koreanen het helemaal gehad heeft met het gepraat over een herenigd Korea. Ze voelen geen verwantschap met het buurland en zien vooral de financiële molensteen die dat voor Zuid-Korea zou betekenen. Hun steun aan de toenaderingspolitiek van president Moon neemt daarom af.

Meidenpopgroep

Ten noorden van de 38ste breedtegraad is deelname aan de Winterspelen van Pyeongchang vooral bedoeld om de eigen geopolitieke positie te versterken. Bedenk dat de Noord-Koreaanse delegatie van cheerleaders, orkestleden en een meidenpopgroep een charmeoffensief is met als doel de internationale gemeenschap te overtuigen dat Noord-Korea een doodnormaal land is en de strenge VN-sancties niet verdient. Bijkomend voordeel is dat de internationale aandacht gedurende de Spelen even afgeleid is. Dat geeft Noord-Korea de gelegenheid om ongestoord zijn kernwapenprogramma te voltooien.

Verkiezingsbelofte

De Zuid-Koreaanse president Moon houdt zich aan zijn verkiezingsbelofte. Daarom reikt hij als gastheer van de Olympische Spelen Kim Jong-un de hand. Tegelijkertijd weet Moon dat de positieve stemming in zijn land tegenover Noord-Korea aan het omslaan is. De uitgestoken hand is niets anders dan de allerlaatste kans voor Kim Jong-un. Over drie weken, op 25 februari, sluit deze window of opportunity weer. Ons wacht dan een nieuwe ronde van kernrakettesten, dreigende tweets van de Amerikaanse president Donald Trump en verscherpte geopolitieke verhoudingen.

Birgit Gruisen uit Tjuchem is co-auteur van het reisboek ‘Noord-Korea unframed’ uit 2017

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven