Soms staan wij paf van de kuren van onze motorvoertuigen. Heeft u een prangende vraag over uw auto, motor of bromfiets? Stel hem! Wij proberen met een antwoord te komen en hopen dat wij daarmee tegelijkertijd andere lezers een handje helpen.

Autotechniek heeft de laatste decennia een grote ontwikkeling doorgemaakt maar zeker één ding is niet veranderd. De meeste wagens worden nog steeds uit blik gestanst, een materiaal dat geneigd is – zeker als het in contact komt met strooizout – met een noodgang te veranderen in een soort bladerdeeg.

'Roest' noemt de APK-keurmeester dat. Een auto die er te sterk door is aangetast, verwijst hij naar de sloop. Wie lang plezier van zijn karretje wil hebben, doet er dan ook verstandig aan te voorkomen dat de aartsvijand van het ijzer zich een weg door drempels, bodemplaten en spatborden vreet.

Sommige mensen denken dat moderne auto's afdoende zijn beschermd tegen corrosie. Dat klopt ten dele. Wie telkens een (vrij) nieuwe wagen koopt en daar niet meer dan een jaar of zes mee rijdt, hoeft zich inderdaad geen zorgen te maken. Maar mensen die jaarlijks weinig kilometers rijden en proberen zo lang mogelijk plezier te beleven aan een belegen vierwieler, kunnen de levensduur vaak flink verlengen door roest tijdig te behandelen.

Wij werden weer eens stevig met de neus op die waarheid gedrukt toen wij wat al te gemakzuchtig een ruim tien jaar oude Volkswagen Polo aanschaften. De auto was bestemd voor een studerende zoon. Een VW leek ons een veilige aankoop. Auto's van zo'n kwaliteitsmerk roesten toch niet? Het koude, halfduistere industrieterrein waar wij zaken deden, nodige ook niet uit om de onderkant van het voertuigje eens goed te bestuderen. Wij beperkten onze aankoopkeuring dus tot een proefritje en het testen van de autoradio.

De volgende dag ontdekten wij roestblaren op de onderkant van de voorspatborden en de achterbumper. Schuren en bijwerken hielp niet. Zodra het aangetaste metaal werd aangeraakt, vielen er spontaan gaten in. Dat maakte ons nieuwsgierig naar de rest van de bodem. Op tal van plaatsen bleek onder een gescheurde tectyllaag roest aan het blik te knagen. De flinterdunne carrosserie was hier en daar zo aangevreten dat het een vergiet leek.

Vader en zoon besloten uiteindelijk een poging te doen het leven van de Polo te rekken. Met oude houtbeitels en verfkrabbers werd (op een gehuurde brug) losse tectyl van de autobodem gestoken. De kale plekken werden met ijzermenie behandeld. Kleine gaatjes zijn gedicht met carrosseriekit. Een laag zwarte metaallak dekte de poreuze menie af. Daaroverheen ging weer dikke zwarte tectyl. De voorspatborden en de achterbumper zijn vervangen. Een bevriende autospuiter maakte ze weer netjes metallic groen. De Polo kan er weer tegen. Ook al hebben wij de wagen ondanks alle inspanningen niet lang gehouden.

Als u van plan bent nog een hele tijd te blijven rondtoeren in uw wat oudere auto, adviseren wij u – net als wij – de onderkant van het voertuig eens grondig te inspecteren. Smoor eventuele roest (ook in balken en andere holle ruimten) in de kiem. De APK-keurmeester zal u daarvoor belonen met een gulle glimlach. En de mededeling dat u weer een vol jaar door hittegolven, slagregens en sneeuwbuien met opspattend pekelwater mag rijden.

Stel uw vraag per mail (bouwe.van.norden@dvhn.nl) en leg kort en duidelijk uit wat het probleem is. Vermeld naam, woonplaats en leeftijd.