Bekende noorderlingen vertellen over de band met hun auto. Dirk Mulder, directeur van Herinneringscentrum Kamp Westerbork, rijdt een zilvergrijze Peugeot 406 Break 2.0 HDI uit 2001.

'Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen hekel aan autorijden. Maar voor mij is een auto toch in de eerste plaats een vervoermiddel, dat mij van A naar B brengt. Als het enigszins kan, kies ik voor het openbaar vervoer. Dat heeft nogal wat voordelen. Zeker als je, zoals ik, regelmatig naar de Randstad moet. Je ontloopt de files en je kunt onderweg ook nog rustig werken. Maar goed, dan blijven er nog altijd zo'n 30.000 autokilometers per jaar over. Het is ook niet voor niks dat ik diesel.

Kortom: mooi hoeft een auto voor mij niet te zijn. In deze Peugeot zitten inmiddels drie deuken. En die zitten mij uit de weg, die laat ik niet meer weghalen uit een auto die nu tien jaar oud is. Veilig en betrouwbaar moet hij wel zijn. Op onderhoud bespaar ik niet. Verder stel ik niet veel eisen. Ik rij wél graag in een stationwagen. Zeker als je de achterbank wegklapt, heb je een zee van ruimte. En ik wil een trekhaak. Wij zijn kampeerders, trekken er elke zomer op uit met een caravan die nog veel en veel ouder is dan deze auto, haha.

Weet je waar ik mij aan erger? Aan de oprukkende elektronica in auto's. Ik moet niets hebben van dat voorgeprogrammeerde gedoe, geef mij gewoon een radio met twee knoppen: een voor aan/uit en een om een andere zender te zoeken. In deze auto zitten elektrische ramen, nog zoiets. Een ervan is nu stuk en je wilt niet weten wat het kost om dat motortje te repareren. Doe mij maar zo'n ouderwets hengseltje."

Eerste auto:

"Een Kever. Een rode."

Schade:

"De schade viel aan mijn kant wel mee, maar het was wel een naar ongeluk waar ik een keer bij betrokken was. Het was 's morgens rond acht uur en ik reed langs een groepje moeders met kinderen. Plotseling trok zich een meisje uit die groep los en rende de weg op. Ze kwam er gelukkig vanaf met een gebroken been. Ik had geen enkele schuld aan de aanrijding, maar toch. De politie deed voor de zekerheid nog wel een remproef. Daaruit bleek dat ik niet te hard had gereden."

Hoogste snelheid ooit:

"Zo'n 160. Daar zit je ook zo op, met de auto's van tegenwoordig."

Mooiste moment in een auto:

"Ik had nog maar net mijn rijbewijs, maar nog geen auto. Een van mijn broers wel: die reed een Fiatje 500. Ik zal nooit vergeten hoe ik die auto een keer van hem mee kreeg om er mee naar huis te rijden, in Musselkanaal. Het was feitelijk de allereerste keer dat ik alleen in een auto reed. Wat een geweldig gevoel van vrijheid gaf dat!"

Grootste ergernis op de weg:

"Mensen die geen rekening houden met het overige verkeer. Die bijvoorbeeld links blijven rijden, zonder dat ze noemenswaardig sneller gaan dan het verkeer rechts. Dat geeft van die onnodige ophopingen."