IFFR-recensie: Keiharde boodschap aan alle scheidende ouders met kinderen

Meneer en mevrouw Besson zijn uit elkaar. Dat kan pa niet verkroppen. Hij zet zijn zoon Julien (11) op agressieve wijze onder druk om controle te krijgen over hem en zijn dochter Joséphine (bijna 18), maar vooral over zijn ex. De doodsbange moeder laat Julien met haar mee liegen over waar ze is en wat ze doet, om pa om de tuin te leiden, letterlijk soms.

Kortom, ouders die net uit elkaar zijn of het plan hebben om te scheiden: ga vooral Justqu’ à la Garde zien. Dan weet je precies hoe het niet moet.

De film schept een kraakhelder, een demonisch beeld van mensen in een vechtscheiding en de gevolgen die zoiets heeft voor kinderen.

Mishandeling

Vanaf de eerste seconde, tijdens een samenkomst met advocaten bij een vrouwelijke rechter, staat het vast: dit gaat vreselijk uit de hand lopen. Het verhaal kletst er direct in, niks inleidende beschietingen.

De twee beschuldigen elkaar van van alles. De vader krijgt te horen dat zijn kinderen hem wegens mishandeling niet meer willen zien, laat staan bij hem wonen. Moeder eist de voogdij voor zich op, maar daar gaat de rechter niet in mee. Julien wordt gedwongen weekeinden bij zijn vader door te brengen.

Het arme joch worstelt vanzelfsprekend met zijn loyaliteit, maar probeert toch vooral een confrontatie tussen zijn vader en moeder te voorkomen. Hij is doodsbenauwd dat de man zijn vrouw - de twee zijn nog niet gescheiden - iets zal aandoen.

Gaandeweg krijgt dit familiedrama het karakter van een spannende thriller. De vader, overlopend van jaloezie, draait stukje bij beetje steeds verder door. Tussendoor is hij in al zijn ongeluk en wanhoop ook nog op de sentimentele toer gegaan, maar zij is allang klaar met hem.

Tot het uiterste

In de Engelse vertaling heet de film Voogdij, wat wel heel droogjes is voor het gebodene. ‘Tot het uiterste’, de letterlijke vertaling van de titel, komt stukken dichter in de buurt. Regisseur Xavier Legrand bedient zich van een broeierig realisme dat keihard binnenkomt.

Denis Ménochet is sterk als de gestaag ontploffende Antoine Besson en Lea Drucker net als de vanaf het begin doodsbange echtgenote Myriam.

Maar opnieuw is het een kind dat als acteur de show steelt, Thomas Gioria in dit geval, die als de jonge Julien alles over zich heen krijgt. Door de wijze waarop Julien/Thomas de woede en dreigementen van de vader over zich heen laat komen, zou je haast gaan denken dat het kereltje in het dagelijks leven ervaring heeft in met soort situaties.

Dat mogen we toch niet hopen. Maar wat écht zijn al de scènes die hij speelt. Met name als de ontknoping nadert, die ene, samen met zijn moeder. Hartverscheurend is het.

Eerst even naar de film

Jusqu’ à la Garde laat je geen moment los. Een dwingende boodschap zit er niet in, maar is er wel onzichtbaar overheen gedrapeerd. Die luidt: beste ouders, als jullie niet meer willen, ga dan eerst even gezellig naar deze film, en zoek dan een mediator die de angel uit de gestoken wond kan trekken.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven