IFFR-recensie: Met grote sprongen door een traag meisjesleven

In het aanbod van uiteenlopende genres is Milla een ‘kleine’ film, in die zin dat hij vrij van spektakel van zeer dichtbij een blik werpt op een jong meisje, dat grote ontwikkelingen doormaakt, in een loom tempo geënsceneerd. Te loom. Maar daar zijn vast cinefiele liefhebbers voor. Zo Frans als maar kan, in elk geval.

Het maakt Milla van Valérie Massadian tot een typische festivalfilm, voor een niet al te groot publiek. Die zal in Groningen later vast niet nog eens worden geprogrammeerd. Desondanks goed om met zo’n vertelling het scala breed te houden, in de vijf dagen van het Groningse filmfeest.

Jaren 70 artfilms

Milla doet net even wat te vaak denken aan het trage realisme van de artfilms in de jaren 70. Heel interessant hoor, hoe een stel schoonmakers een balie staan te poetsen. Maar tien seconden is ook best, in plaats van een minuut. Ieder zijn voorkeur, zullen we maar zeggen.

Zo’n scène past wel in het tempo van de film als geheel, die meer dan twee uur in beslag neemt. Er gebeurt in het leven van de eerst 17-jarige Milla heel wat, waarmee de inhoud dus sterk contrasteert met de gekozen vorm. Milla, heel natuurlijk en vanzelfsprekend gespeeld door Séverine Jockeere, en de vrijwel even jonge Leo (Luc Chessel) vertrekken als jonge geliefden naar een dorp aan de Franse westkust, waar ze een leegstaande, verwaarloosde woning betrekken.

Het stel leeft een leven waarin weinig gebeurt, en dat weinige wordt close-up gefilmd, zodat de kijker zich enigszins een voyeur voelt in hun alledaagsheid. De camera, die zelden zwaait of zelfs maar beweegt, kiest steeds secuur positie.

Stijlbreuk

Leo is zoekend naar een doel in zijn bestaan, naar werk, en nog voordat hij dat vindt op een vissersboot en uit het leven van Milla wegvaart, staart hij in een bijzondere stijlbreuk in de camera naar de kijker, om op poëtische wijze te vertellen dat Milla nooit zal zinken, altijd zal blijven drijven.

Dat moet ze dus zonder hem doen, en stevig ook, want ze blijkt zwanger te zijn. Plompverloren zien we haar met een dikke buik. Nadat ze in die positie traag en langdurig twijfelt over hoe nu verder, komt de baby ter wereld, met een lange aan-de-borst-scène, om haar zoontje daarna even plompverloren als peuter in beeld te krijgen.

In de grote gebeurtenissen schuilt aanzienlijk meer tempo dan in sleur die de regisseur de kijker voorschotelt. Alsof ze wil zeggen, ook al gebeurt er weinig, toch gebeurt er haast ongemerkt altijd veel in een tienerleven.

Uiteindelijk voel je dat ze het gaat redden, deze jonge moeder. Maar dan heeft ze wel twee uur lang haar publiek met haar vaak tot verveling leidende vertwijfeling laten meekruipen. Liefhebbers van de Franse cinema: neem de tijd en ga uw gang.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.