Recensie (****) - ‘De hereniging van de twee Korea’s’: De mens als absurdistische uitglijer

Voor de voorstelling die Eric de Vroedt na zijn succes met The Nation voor Het Nationale Theater heeft geconstrueerd, geldt een Cruijffiaanse wijsheid: ‘je gaat het pas zien als je het doorhebt’. Aanvankelijk denk ik in een krakkemikkig toneelavondje te zijn beland.

Tot de wanstaltige verhoudingen binnen de meute van 51 personages zich in een gestaag groeiend absurdisme uitkristalliseren. Alan Ayckbourn ontmoet Wim T. Schippers.

Tikje achterhaald

Het grappige is dat de titel als metafoor voor onmogelijk samenkomen achterhaald lijkt door de werkelijkheid, nu die rare Kim Jong-un een neiging tot toenaderen niet weet te onderdrukken. Maar goed, tijdens het schrijfproces van Joël Pommerat in 2013 en later het vertaalwerk van Martin de Haan lag dat nog anders.

Dus zien we van alles uit de hand lopen. Een vrouw die zal 17 jaar niet meer van haar man houdt en alsnog haar koffers pakt; een trouwerij waarbij de bruidegom met zus na zus van zijn bruid blijkt te hebben gekust; een jonge vrouw die er liever met haar arts vandoor wil dan dat ze emigreert met haar zenuwlijer; een secretaresse die zich afvraagt of haar chef zich in haar slaap aan haar heeft vergrepen; een jonge leraar die al te lijfelijk medelijden heeft betoond met een pupil en nu door de ouders wordt belaagd...

Gezongen treurdialoog

Al snel blijkt hoe een fraai mozaïek wordt gelegd waarop vele vormen van intermenselijke narigheid langskomen. En De Vroedt die geregeld de grenzen van de klucht verkent. Hij vestigt een nieuwe wereldrecord van personages die boos of verdrietig naar een deur lopen en zich dan omdraaien om de discussie alsnog voort te zetten. De slagboom naar het absurdisme gaat meer dan eens omhoog. Neem zo’n minutenlange drumsolo in een lift. Of dat een man en een vrouw, in angst voor ontrouw van hun beider partners, hun dialoog niet uitspreken maar zingen. Als een musicalparodie.

‘La vie en rose’ - niet dus

De topcast weet qua timing en typering wel raad met alle geschakelde verwikkelingen. Het rake decor van een ruimte met een trap die zich rond de lift omhoog slingert, dient afwisselend als appartementencomplex, psychiatrische inrichting en hotel. Op de achtergrond speelt een vibrafoon La vie en rose. Het rooskleurige leven. Niet dus. Hilarisch gefileerd, al dat geluk. Bizar, maar zeer vermakelijk.

Feiten bij de voorstelling

Gebeurtenis: voorstelling De hereniging van de twee Korea’s door Het Nationale Theater Tekst: Joël Pommerat Vertaling: Martin de Haan Regie: Eric de Vroedt Met: Tamar van den Dop, Hein van der Heijden, Betty Schuurman, Mark Rietman e.a. Decor: Maze de Boer Kostuums: Lotte Goos Gezien: 11/4 Schouwburg Ogterop, Meppel Publiek: 150 Nog te zien: 18/4 De Lawei Drachten, 28/4 Stadsschouwburg Groningen

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven