Recensie IFFR in Groningen: Hoe een jonge vrouw Parijs probeert te overleven

Ze heeft niets meer, op haar kat na, en die is dan ook nog eens van haar ex-vriend. In Jeune Femme (Montparnasse Bienvenue) is actrice Laetitia Dosch als Paula een innemende stadsnomade. Met telkens onderdak, dat wel. Noodgedwongen van avontuur naar avontuur hoppend probeert ze op zichzelf aangewezen het grote Parijs te overleven.

Paula is na een lange periode in het buitenland terug in de Franse hoofdstad. Haar moeder wil haar niet meer zien. Die voelt zich door Paula in de steek gelaten, na haar plompverloren, onaangekondigde vertrek naar Mexico. Paula wordt ook nog eens letterlijk buitengesloten door haar vriend. In een heftige eerste scène toont ze haar wanhoop, tot aan zelfverminking toe.

Wat moet ze ook? Ze is 31 jaar en kan helemaal opnieuw beginnen. Debuterend regisseur Léonor Serraille schildert Paula af als een adoscelent, die zich een weg naar een volwassen leven moet banen. Jonger dan haar leeftijd, en dan ook nog zonder een vaste woonplek. Met alleen die kat.

Paula is één brok impulsiviteit

,,Stabiliteit leidt tot verveling’’, zegt Paula op een zeker moment. Mede daarom verveelt de film geen moment. Stabiel is het allemaal geenszins. Paula is één brok impulsiviteit, een karaktertrek die haar na dat akelige begin zo op het oog wél op de been houdt. Telkens komt ze in een nieuwe situatie terecht, geholpen door haar onbevangenheid en noodgedwongen om de waarheid heen cirkelend. De forse kat houdt ze op sommige overnachtigsplekken verborgen, wetende dat het beest niet overal welkom is.

Als ze wordt aangezien voor een oude bekende, speelt ze het spel mee in de op hoop duurzamer contact, iets wat haar mogelijk verder kan helpen in haar zoektocht naar onderdak, naar werk en domweg gezelschap. En hoewel ze zich ergens in de film ‘niet zo slim maar wel eerlijk’ noemt, houdt ze ook bij sollicitaties uit noodzaak de schijn op.

Jacht op overleving

Regisseur Serraille besprenkelt haar hoofdpersonage dusdanig met spontaniteit, inclusief ‘wat zeg je nu’-opmerkingen tegen tot dan toe onbekenden, dat het niet moeilijk is partij te kiezen. In welke situatie dan ook. Bovendien maakt ze van Paula een jonge vrouw met een sterk karakter die zich niet laat gebruiken in haar jacht op overleving. Als er al iemand gebruikt, dan is zij het zelf, maar nooit op een onbehaaglijke manier. Intussen blijft leven lastig, met in haar hoofd de permanente aanwezigheid van haar juist afwezige ex, een oudere leraar annex fotograaf.

Paula zit in elke scène. Nooit níet. Ze wordt door Dosch tot een geloofwaardig hak-op-de-tak-personage gemaakt. Naast het sterke acteerwerk van Dosch maakt de instabiliteit, de zich steeds herhalende vraag waar Paula nu weer terecht zal komen, dat Jeune Femme tot op het laatst geen moment inzakt. Grappig dat Serraille de film in Parijs laat spelen maar haar afkomst niet verloochent. Ze laat een door Paula pas verworven vriendin zeggen dat zij geregeld heeft overwogen naar Lyon te verhuizen. Dat is de stad waar de regisseur is geboren.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.