Recensie Liesbeth List - De Musical: Goed voor een Musical Award (****)

Heb het leven lief. Omklem het des te sterker, juist in het schijnsel van de dood. Prima motto, prima climax van Liesbeth List - de musical. Geweldig goed vertolkt, indertijd door List, en nu opnieuw. Renée van Wegberg speelt die vedette, zingt de liederen en ‘doet’ haar, zoals dat heet. En niemand beseft hoe tricky dat is. Hoe zwaar de opgave is om niet als een verzadigd soundmix idool te vervallen in de buitenkant, de motoriek en een imitatie van het origineel.

Des te ingewikkelder misschien, omdat Liesbeth List (75) al lang voor haar afscheid te boek stond als een theaterlegende qua repertoire, betekenis en persoonlijkheid. Maar vooral, omdat ze (godzijdank) heeft mogen beleven wat ze op het toneel van haar bewogen leven hebben gemaakt. Een schat aan Nederlands werk en internationale parels, die aan Brel en Piaf zijn ontleend. Je ontkomt er niet aan: er ligt een cyclus van liedjes van hoog gehalte. Schitterend materiaal, geschraagd door een mooi begeleidingsensemble van drie mannen. Liesbeth hechtte zeer aan de getuigende teksten van Mikis Theodorakis. Toch is het opmerkelijk dat de voorstelling van hem slechts één stuk bevat. Zijn naam wordt genoemd. Meer niet.

Het blijft een kwestie van keuzes. De verhalen en de anekdotes vormen het snoer waaraan een reeks muzikale bijdragen is opgehangen. Nogal fragmentarisch en in details, omdat het script van Louis van Beek feiten en omstandigheden uitvoerig signaleert. Hij houdt zich echter in. Het lijkt een principiële beslissing, de vaststelling dat List zich niet wilde uitleveren aan het verleden en het verdriet buiten de deur wenste te parkeren, al realiseerde zij zich dat de dood steeds dichter in het leven kruipt.

Met een vriendendiner na de uitvaart van haar man Robert Braaksma opent de musical. Dat beeld vormt de basis voor flash backs, de ontmoetingen met haar ouders, haar echtgenoot, met Ramses Shaffy en Frank Govers. Die laatste was haar couturier, de ontwerper van haar kostuums. In de voorstelling heeft Rolf Koster amper een dragende functie, maar hij is wel degene die er met vileine ironie overheen gaat. Net zoals Julia Berendse in de rol van de dochter Elisah.

Daarmee heb je het ongeveer gehad. De schrijver Cees Nooteboom is gekoppeld aan een onbeduidende, oppervlakkige schets en Jacques Brel en Ramses Shaffy mogen zich postuum niet verheugen in opzienbarende creaties.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven