Schrijver Auke Hulst heeft amper talent voor... vakantie

Kom je als schrijver, kunstenaar of musicus ooit helemaal los van je werk? Of neem je het mee op vakantie? Schrijver Auke Hulst (43) heeft altijd haast en voelt zich schuldig als hij niks doet.

Dit boek ging hij dus niet schrijven. Op de keukentafel ligt Motel Songs, waarvoor Auke Hulst onlangs De Bob den Uylprijs voor beste reisboek in ontvangst mocht nemen. Gebaseerd op een reis door Amerika, waar hij alleen muziek zou gaan schrijven en opnemen.

 ,,Maar ja, schrijven is een manier van naar de wereld kijken en als je veel input krijgt uit die wereld, dan ga je dat in je hoofd vertalen naar tekst. Dan kun je – dan kan ik niet anders – dan mijn aantekeningenboekje pakken.”

Altijd aantekeningen aan het maken

Hij is veel op reis, maar talent voor vakantie heeft hij niet. ,,Het probleem is dat ik het niet uit kan zetten. Ik maak altijd aantekeningen, you never know. Ik noteer zinnetjes, aforismen, die kunnen altijd later in een boek worden gedropt. En voor schrijven heb je ook niks nodig. Pen en papier of mijn telefoon. Als ik onderweg iets bedenk, dan mail ik het mezelf.”

Hij pakt zijn telefoon erbij. ,,Het is altijd half Engels, half Nederlands. Wie veel Engels leest, merkt dat die taal de gedachten koloniseert. ‘Betty Boop Eyes.’ ‘Features sculpted by a lunatic in art therapy’. Of deze: ‘Een mooi meisje met acne.’ Uitzetten gaat niet. Dus is het werken, vrees ik.”

‘Doordat mijn vader jong is overleden, weet ik dat de tijd snel op kan zijn’

Zijn broer woont sinds een aantal jaren in Myanmar, daar gaat hij elke winter een maand naartoe. ,,Soms ook echt om te werken, omdat we samen in een band zitten. Dan gaan we muziek maken. Maar de laatste keer dat ik er was, heb ik een maand niets gedaan. Nee, ik zit te liegen. Toen heb ik een boek herschreven. Maar het voelde als vakantie. Dat klinkt ongezond, hè?”

Opschrijfboekje mee

Over Motel Songs, uitgebracht met soundtrack: ,,Mijn vriendin was bij me weggegaan. Zij was nogal anti-Amerikaans en ik dacht als daad van verzet: dan kan ik nu verdomme wel naar Amerika. En ja, dan ga je op reis en neem je mee… een gitaar, een basgitaar, microfoons, een opname-installatie, kortom: een auto vol muziekapparatuur. En een opschrijfboekje."

,, En mijn laptop, omdat mijn studiosoftware daarop draait. Ik had ook specifiek iets níet meegenomen: de roman waarvan ik mijn eerste versie net had ingeleverd. Anders zou ik blijven poetsen. Ik werd er wel onzeker van, het werd in mijn hoofd steeds meer een monsterachtig ding, al bleek dat achteraf - even een veer in eigen reet – volkomen onterecht.”

Auke Hulst en gitaar.

Hij ging ook wat ‘morbide dingen’ doen. ,,Graven en sterfplekken bezoeken van helden van me. Het graf van F. Scott Fitzgerald in Rockville, Maryland. De plek in Memphis waar Jeff Buckley is verdronken. Prince was net overleden, dus ik ging naar Paisley Park."

,, Ik maakte natuurlijk aantekeningen, ook onderweg: over mijn gedachtenleven, mijn geestesgesteldheid, maar ook over billboards en hoe doodgereden dieren erbij liggen in de berm.”

Gastschrijver aan de Rijksuniversiteit van Groningen

'Tijdens lange uren alleen in de auto in het lege landschap van Wyoming, vlak voor zijn verjaardag, werd hij zich bewust van de lijn in zijn reis. ,,Mijn vader is op 43-jarige leeftijd overleden en ik begon zijn leeftijd akelig dicht te naderen. En het waren allemaal graven en sterfplekken van mannen die vroeg overleden waren. Toen besefte ik dat ik nogal hard op een boek aan het afkoersen was.”

Dit najaar is hij gastschrijver aan de universiteit in Groningen. Ook verschijnt een roman over Richard Nixon. Maar over projecten die nog niet af zijn, praat hij liever niet.

,,Ik wil het niet jinxen. Ik heb mezelf voorgenomen daarna een paar maanden niks te doen. Ik heb de laatste jaren elk jaar een boek geschreven en wil niet à la Herman Brusselmans of andere schrijvers een metaboek schrijven en maar doortypen. Ik wil elke keer een ander boek schrijven en dat kost meer energie.”

Maar, weet hij nu al, dat gaat hem natuurlijk niet lukken. ,,Ik voel me schuldig als ik niks doe. Doordat mijn vader zo jong is overleden, merk ik dat ik ben doordrongen van de mogelijkheid dat de tijd snel op kan zijn. Het is misschien niet zozeer dat ik me schuldig voel als ik niks doe, maar dat ik altijd haast heb. Ik heb meer dingen in mijn hoofd dan ik kan uitvoeren, waardoor ik continu het gevoel heb dat ik achterloop.”

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.