Diefstal uit het verkoopstalletje

Geregeld lagen er kapotte eieren op de grond van het stalletje. Of miste er geld. Pluimveehouders Rolf en Daniëlle Kanninga zijn er eigenlijk wel klaar mee.

Het werd een obsessie. Dan gluurde de 43-jarige Daniëlle Kanninga vanachter de boerderijramen naar de weg. Het begin van hun erf. Turend naar die ene auto, geparkeerd naast het houten stalletje. Het spookte dan in haar hoofd. Zal ik checken? Zit er nog wel geld in het kistje? Zijn de eieren nog wel heel? ,,Om gek van te worden’’, schetst ze nu. Alsof ze niets anders te doen heeft. ,,Twee weken terug dacht ik: waar gaat dit over? Dit moet stoppen.’’

Boerveenshof

Samen met haar man Rolf bestiert Kanninga in Gasselterboerveen de biologisch-dynamische pluimveehouderij Boerveenshof. Ruim 8500 kippen scharrelen dagelijks buiten rond. Overgenomen van haar ouders, die er al in 1981 mee begonnen. Ook de verkoop aan de straat zette het echtpaar door. Zonder al te veel gedoe. Althans, dat was de gedachte. Kanninga: ,,We gaan uit van de eerlijkheid van de mensen zelf. Want als het hier op Boerveen niet meer kan, waar dan wel?’’

Van heinde en ver kwamen de klanten voor de dagverse biologische eieren, schetst de 40-jarige Rolf Kanninga. ,,Emmen, Haren, ja ze kwamen zelfs uit het westen van het land in ons eierstalletje. Tien stuks voor 2,20 euro.’’

Kwamen.

Geldkistje opengewrikt

Het houten schuurtje staat inmiddels twee weken leeg. Een paar lege eierdozen liggen naast een grijs geldkistje op het houten blad, aan de wand hangt een prijsbordje: 0,22 cent per ei. Aan de andere muur bungelt een poetsrol en vuilnisbak.

 

,,We hebben de boel op slot gegooid’’, zegt Daniëlle Kanninga melancholiek. Het kwam te vaak voor dat klanten eieren kapot maakten en de bende niet opruimden. Of een of meer doosjes meenamen zonder te betalen. ,,Je gelooft het niet’’, zegt haar man. ,,Al twee keer is een eerder geldkistje opengewrikt. Over het nieuwe geldbakje kun je met een bulldozer rijden. Maar ja, nu betalen sommigen gewoon niet.’’ Hij glimlacht wat, want het leven gaat wel door. ,,Ik ga er niet door failliet. En dit alles valt volledig in het niet als je bedenkt hoe sommige collega-pluimveehouders nu in de problemen zitten’’, zegt hij dan relativerend. ,,Ik denk alleen maar: als je niet kunt betalen, kom dan even aan de deur. Dan regelen we wat.’’ Even zegt hij niks, neemt een slok van de koffie. ,,Tja, de charme van het platteland gaat zo een beetje verloren.’’

Camera

Op een steenworp afstand van de pluimveehouders stopte ook al een boerenechtpaar met de verkoop van komkommers (0,50 cent per stuk), sla, bloemkolen en andere groenten. De reden: onverlaten namen het geld mee of betaalden niet of te weinig voor de groenten. Het bereikte een punt dat de getergde boer een waarschuwingsbordje ophing: camerabewaking. Het hielp niks. Het stalletje is verdwenen.

Hemelsbreed vijf kilometer verderop staat zelfs een automatiek bij Gasselternijveenschemond langs de weg. Zoals je in de stad een bamischijf of kroket uit ‘het laatje’ trekt, kun je hier voor 2 euro een doosje dagverse eieren uit de automaat trekken. ,,De automatiek is geen gemak. Het is pure noodzaak’’, laat de boerin weten. Want ook hier stalen personen als de raven. ,,Het zijn juist de blonde dames in bloemetjesjurkjes die dat doen. Ik moest het met eigen ogen zien.’’, zegt ze verontwaardigd. ,,Het natuurlijke is er nu wel wat van af. Dat vind ik wel zonde. Ook op het platteland is de onschuld een beetje weg.’’

Touwtje uit de deur

Bij de familie Kanninga herkennen ze dat. De diefstal uit het eierstalletje voelt juist als het ultieme misbruik van vertrouwen. Het raakt aan het touwtje van D66-coryfee Jan Terlouw, die in De Wereld Draait Door mijmerde over vervlogen tijden. Terlouw maakte zich zorgen over de samenleving. Over het gebrek aan vertrouwen.

,,We hebben wel eens grofweg berekend hoeveel eieren het ons per jaar kost. We kwamen uit op een kleine 5000. Dan denk ik: getsie. Dat is niet leuk meer’’, zegt Kanninga ontsteld. Haar man vult aan: ,,Elke week liepen we zeker 25 euro mis.’’

Ja, ze zijn er eigenlijk klaar mee. En toch. Na de aankondiging te stoppen, stroomden de reacties binnen. ,,Kaartjes, telefoontjes en mailtjes. Zo lief’’, zegt Daniëlle Kanninga energiek. Hij: ,,Dus we proberen het nog een keer. Vanaf 1 oktober doen we de deuren weer open. Maar alleen op vrijdag en zaterdag zodat er misschien meer klanten op één moment zijn. En dat men elkaar aanspreekt als dingen niet goed gaan. We zullen zien.’’

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven