In Memoriam: Het leven kwam zoals het kwam voor kweker Jan Voortman

‘Bezig’ staat op zijn whatsapp-profiel. Dat woord vat het leven van kweker Jan Voortman uit Oranje goed samen. De schijnbaar onverwoestbare optimist overleed woensdag op 52-jarige leeftijd.

‘Vriendje!’ bulderde hij geregeld door de kwekerij, want dan kwam er weer een nieuwe klant uit het azc binnen. Niet om een begonia te kopen, maar om Arabische thee in te slaan, of Arabische dekens te kopen in de kas die Voortman had ingericht als supermarkt. Want Jan Voortman zag de komst van 1400 asielzoekers naar Oranje helemaal niet als een bedreiging. Juist als een kans. ‘Er zitten vast goeie voetballers bij’, verheugde hij zich destijds bij voorbaat. In Oranje, dat bekend zou worden als het dorp dat zich als eerste had verzet tegen het vluchtelingenbeleid, werd Voortman een symbool van humaniteit.

Multiculturele oase

Jan Voortman, geboren op 9 maart 1965, bezag het leven vanaf de zonkant. Kwekerij ‘De Tuinkabouter’, die hij samen met zijn vriendin Sieta Meijering bestierde, werd na de komst van het azc een multiculturele oase. Want dat woord ‘vriendje’ meende hij, net als het woord ‘lieverd’ of ‘kameraad.’ Hij organiseerde barbecues voor de bewoners van het azc, vierde Suikerfeest met ze, en tijdens de kerstvieringen speelden de moslimkinderen Maria en Jozef tussen de glazen wanden. Mensen, vond Jan Voortman, moesten kameraden van elkaar zijn en niet zo moeilijk doen, hai toch.

Een ondernemer was hij, het type lullen niet poetsen – hoewel: lullen kon hij als geen ander. Een mouwen opstropende aanpakker, die de traag werkende ambtelijke molens soms graag eigenhandig een duwtje had willen geven. Had hij niet overal ruimte voor? En zin in? Wat was dat voor gezeur over nooduitgangen als er overal deuren open stonden? ‘Doe mij één gezelligheidsvergunning’, pufte hij twee jaar geleden tegen deze krant. ‘Eén vergunning voor alles waar je mee kan lachen.’

Moi

Want een dag niet gelachen, meende Voortman, was een dag niet geleefd. Bij de ingang van zijn kwekerij had hij een bord gezet, waarop een snelcursus groeten in Noord-Nederlands was samengevat: ‘Goedemorgen: moi. Goedemiddag: moi. Goedenavond: moi. Tot ziens: moi hè.’ Grenzen waren er om geslecht te worden. En aan zijn geïmproviseerde barretje, tegenover zijn geïmproviseerde supermarkt, serveerde hij de moslimmannen koffie met een – gewaardeerd – hartversterkertje erbij.

Het azc werd gesloten, waarmee tevens een stukje negotie ter ziele ging, maar Voortman had alweer nieuwe plannen voor een ‘eetbare tuin’ in de kwekerij. Zijn devies, vooruit kijken, combineerde hij met een berustende voetnoot: het komt zoals het komt. Want je kon het leven toch niet voorspellen.

Zeg dat wel.

Mensenvriend

In het begin van dit jaar werd hij ziek. De doktoren constateerden een zeldzame combinatie van acute en chronische leukemie. Voortman stortte zich op het gevecht met de gecompliceerde ziekte, ook al had hij het gevoel dat hij de hoofdrol speelde in een film waarvan hij liever de regisseur was geweest.

Als hij straks beter zou zijn, en dat zou hij, vond hij, vast worden, dan zou hier later een mooi verhaal in zitten waar mensen kracht uit zouden putten.

Maar het kwam zoals het kwam.

Woensdag 28 juni overleed Jan Voortman, levensgenieter, mensenvriend, schijnbaar onverwoestbare optimist. Hij werd 52 jaar.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.