Column Herman Sandman: Nog rustig

Een lezeres schreef de krant dat ze 97 was en ‘dus’ de stilte nog had meegemaakt. Intrigerend. Klonk als: ik heb de oorlog nog meegemaakt. De brief bleek een reactie op een artikel waarin stond dat te veel lawaai de ontwikkeling van een kind remt.

Eerst over de stilte.

In de beleving van die mevrouw was de wereld van haar jeugd en later, in de jaren vijftig, toen de kinderen opgroeiden, nog rustig. Snap ik niet. Waar ik woon is het rustig gebleven. We kunnen de stilte zelfs opzoeken. Die is vlakbij: straat uit, links de brug over en dan direct rechts langs het water het veld in.

Klopt, het wemelt er van vogels, maar als je een jachtgeweer over de schouder hebt hangen, hoor je die echt niet.

Wat die mevrouw en ik delen is dat we van rust houden. In de stilte komen de kleine gedachten ook eens aan de beurt.

Nu over lawaai en kind.

Een te veel aan omgevingsgeluid, aldus een onderzoek, leidt tot slaapachterstand en aandachtsproblemen. En het valt de lezeres weer op, dat kinderen van nu zo krijsen op een schoolplein. Of dat wellicht een reactie is op het lawaai. En of dát niet eens onderzocht kan worden.

Het gekke is: ik heb geleerd, van types uit de muziek, dat we kinderen juist te veel afremmen. Laat ze schreeuwen. Is goed voor de ontwikkeling, een uitlaatklep. Maar wat wij zeggen is: ,,Stil, papa kijkt voetbal.’'

Aan mij heeft u dus niks.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven