Recensie: Hermus & Co dineren in Paleis Soestdijk

Paleis Soestdijk is onlangs verkocht aan een projectontwikkelaar. Het oude koninklijke onderkomen in Baarn wordt deels hotel, deels zullen er horecagelegenheden uit de grond gestampt worden. Misschien kunnen de projectontwikkelaars ter inspiratie alvast even een kijkje nemen bij dinercafé Soestdijk in Groningen. Sinds daar de prinselijke zonen van prinses Irene achter de tap stonden – dan hebben we het toch gauw over 25 jaar geleden – draaien ze een gezonde omzet. Waaraan Hermus en diverse Co’s ook wel eens een bijdrage hebben geleverd.

Kaart

Vandaag schuiven we er weer eens binnen. ,,Best wonderlijk, zo'n kaart met restaurantprijzen in een overduidelijk eetcafé”, constateert Co met een blik op de menukaart. Maar het is dan ook niet zomaar een eetcafé, maar een studentikoos eetcafé, waar inmiddels fijn verdienende jaarclubgenoten uit een lang voorbije studietijd elkaar opzoeken om die kaart eens lekker leeg te eten. Dat daarbij zulke frivoliteiten als een gedekte tafel achterwege blijven, het zij zo. Dat leidt alleen maar af van drinken en eten. En dat ziet er op de kaart best aardig uit.

Tussen kaart en de ‘bruine’ entourage van Soestdijk gaapt in elk geval een wereld van verschil. De jonge serveerster, vers in de ploeg, prettig spontaan met geestige schoonheidsfoutjes, past meer in die entourage dan bij de kaart. Ze kan moeiteloos mee in een schertsende situatie.

Ons spervuur aan vragen maakt haar wel wat zenuwachtig, zo erkent ze. Ook het ontkurken van de wijn moet nog even onder de knie gebracht worden. Hermus helpt hoffelijk via het tweetraps-sommeliersmes te ontkurken. ,,We moeten immers geen dorst krijgen, nietwaar.’’ De Bourgogne gamay van Louis Latour (32,50 euro) is bedoeld voor het vineus omspoelen van zowel vis als vlees. Een taak die de wijn – met de soepele gamaydruif als onderpand – zonder problemen verricht.

Voorgerecht

Co kiest als voorgerecht het timbaaltje van zalm, paling en Hollandse garnaaltjes (9,50 euro) met daaromheen gedruppeld een groene mosterdmayonaise. ,,Een mooie zachte mayo’’, vindt Co. En dat is nog maar de bijzaak bij het fijne timbaaltje, waarvan zowel de smaak als de textuur hem goed bevallen.

Bij het leveren van het voorgerecht vraagt onze serveerster of we al hebben besloten tot een nagerecht. ,,We willen eerst nog een hoofdgerecht’’, sputteren we. Maar we begrijpen haar verwarring wel een beetje. Het voorgerecht van Hermus is zo omvangrijk, dat dat gemakkelijk voor hoofdgerecht door kan gaan. Co moet, om met Hermus te kunnen communiceren, haast met een boogje over diens voorgerecht heen praten, zo hoog ligt dat opgestapeld. We hebben het hierbij over een salade met gemarineerde biefstukreepjes, met mangochutney, sesamzaadjes en sojadressing (9,50 euro). ,,Joh, het lijkt wel een hele biefstuk’’, juicht Hermus. ,,Maar dan op zijn oosters gesneden en van smaak.” De marinade heeft aardse en pittige tonen, de mango zorgt voor het zoet. Misschien te veel zoet: een chutney moet ook wat zure tonen hebben. ,,En dan houd ik op met zeuren.’’

Hoofdgerecht

Na zo’n royale portie zou een zekere lichtheid in het volgende gerecht moeten zitten, maar Hermus voelt zich vandaag vlezig. De entrecote het Loo (21,50 euro) blijkt ook weer groot. Er staat wel een vleesmeester in de keuken, want de garing – sappig rood, zoals gevraagd – is perfect. De keuze voor kruidenboter of een romige pepersaus, zoals de menukaart belooft, blijkt door de bediening maar niet voorgelegd. We krijgen hem met kruidenboter. Niks mis mee, maar Hermus had hem ook niet gemist als hij niet geserveerd was. Door de grootte van het stuk vlees zien we nog nauwelijks de paar stukjes geroosterde groenten die eronder liggen. De bijgeleverde bakjes met frieten (eetcafé-niveau, dus goed) en frisse salade zijn niet bijster omvangrijk.

Co neemt de dorade op een bedje van lintpasta met een wittewijn-/limoensaus (19,50 euro) als hoofdgerecht. Zo neemt hij zijn kans waar: thuis komt de dorade niet over drempel. Zijn levensgezellin boycot deze vis omdat er veel bijvangst mee zou sneuvelen. ,,Dat ga ik eens even voor je onderzoeken, en als ik het weet, hoor je het”, neemt Hermus voorlopig Co’s twijfel weg.

De dorade, als een vlinder opengeklapt en op de huid gebakken, is smakelijk als vanouds, de pasta is wat ver doorgekookt. ,,Ik ben echt niet zo van al dente, maar in combinatie met de nattige saus is dit letterlijk een wat al te slappe hap.’’ Op den duur wordt het zuurgehalte ook een tikje overheersend. Geen onvoldoende, maar dit had wel beter gekund.

Nagerecht

Als absolute killer bestelt Co de Mud Pie (6,50 euro). ‘Onze beroemde chocoladetaart met caramelsaus en slagroom’, waarschuwt de kaart, en dan weet je het wel. Hermus pikt snel het op papier lichter ogende perensorbetijs voor zijn neus weg. ,,Wat dacht je dan’’, gniffelt deze. ,,Ik heb al genoeg te verstouwen gehad.’’ De taart mag nog lang beroemd blijven. Hij is erg lekker. Inderdaad, erna kun je geen pap meer zeggen. Maar wie zou daar ook behoefte toe voelen. Hermus krijgt echter al weer praatjes. Zijn perensorbetijs (6,50 euro) is weliswaar minder licht dan vermoed – bijgeleverde dotten slagroom, vruchtencompote en een rasterwerk van caramelsaus doen hun maagkastijdende werk –, maar heeft de frisheid die hij nodig heeft. ,,We betalen best veul geld’’, zegt hij, ,,maar we krijgen ook best veul op het bord.’’

 

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven