Column Joep van Ruiten: Verkeerde tijd, verkeerde plaats (+video)

Groningen versterkt of verzwakt? Samen met het Groninger Forum hield Dagblad van het Noorden woensdagavond een spoeddebat over de situatie in het Grioningse aardbevingsgebied. DvhN-redacteur Joep van Ruiten sprak daarbij onderstaande column uit.

We zaten in de tuin onder de appelboom. We spraken over bevingen en scheuren, die steeds groter leken te groter geworden. Net monden van kinderen. 

We vroegen ons af wat wij zouden doen.

Eerst zouden we onze moeder bellen. Het proberen uit te leggen.

'Mam, ik wil je iets vertellen.'

'Zeg het maar jongen.'

'Het is nogal ingewikkeld.'

'Geeft niet jongen.'

'Dat geeft wel mam.'

We zouden naar de buren gaan. Horen hoe zij er over denken.

'Ja, heel vervelend. Bij ons zit het anders. Niet helemaal anders. Eigenlijk hetzelfde, maar toch net weer anders. Gelukkig hebben we een expert.'

We zouden naar onze expert gaan. Hem bij ons laten komen. Hij zou naar ons luisteren en ons begrijpen. Hij zou onze koffie drinken. Zeggen dat we mooi wonen. Alles opschrijven. Een tweede kopje koffie hoefde niet. Liever iets fris. En even gebruik maken van het toilet.

We zouden het internet op gaan. Volger worden van Gasschandaal, Groninger Gasberaad, Professor dr. C.V.W. de Klos, AardbevingNL. Vriend worden van Jan en Alleman met een uitgesproken mening en een kort lontje. Tot diep in de nacht staren naar het blauwe licht. Herkenning zoeken in meningen en geluiden.

Naar de gemeente zouden we gaan. Naar de provincie. Het Rijk. De raad. De Staten. De Kamer. Naar zittingen, commissies en de rechter. Naar adviesorganen. Belangenbehartigers. Bureaus. Arbiters. Adviseurs. We zouden formulieren invullen. Papier verzamelen in enveloppen, ordners en dozen. Mails doorsturen. Mails bewaren.

We zouden zuchten. Weinig bewegen. Veel drinken. Een huilerig gevoel links onder in de ziel.

Als we ergens in de buurt bij iemand op bezoek gingen, zouden we eerst naar balken en muren kijken. Dan pas in de ogen van onze gastvrouw of gastheer. Eerst uitgebreid over versterkingen praten. Over angst en beven. Dan pas over de kinderen. Mopperen dat de gezelligheid steeds later op gang komt.

Daarna zouden we ons harnas uittrekken. Proberen te doen alsof alles normaal is. Wat niet meevalt als het harnas aan het eind van de avond weer moet worden aangetrokken.

Thuis nog maar een keer met moeder bellen.

'Mam, moet je horen: ik lig er soms wakker van.'

'Ja jongen, het leven loopt nooit zoals je denkt.'

We zouden chagrijnig worden. Op afwasmachines die verkeerd zijn ingeruimd. Sokken op de trap. Het breken van het hengsel van de plastic tas vol flessen bij de glasbak. Bezoek. Vragen. Het minste en geringste.

We zouden kwaad worden. Foto's van bepaalde gezichten uitknippen en op het dartbord plakken. Hopen op een vaste hand. 

Een volgende keer op een andere partij stemmen. Nog linkser of nog rechtser. Op mensen die professioneel boos kunnen zijn. En daar dan woorden voor weten te vinden. 

We zouden naar nog meer bijeenkomsten gaan. Met lotgenoten praten over experts en contra-experts.

'Zijn ze bij jullie langs geweest? En? O. Wachten? Hebben jullie bericht? O. Mooi. Wat gaan jullie doen? Wachten?’ 

We zouden nu tekenen. Of misschien later. We zouden de kleine lettertjes lezen en vergeten wat ze betekenen. 

Proberen weg te komen. Onze bankrekening reikt hooguit een paar dorpen verderop. Tot net voorbij Frieschepalen. Tot Nieuw-Buinen. Kavels met toekomstig zicht op een windmolenpark en een zonneakker. 

Ander werk zoeken. Bidden voor een baan voor onbetaalde tijd. We zouden iedereen achter kunnen laten en opnieuw beginnen. Als, nou vooruit, vluchtelingen in eigen land. 

Moe zouden we worden.

Groningen als een fuik/ De mazen in het net/ zijn hier voor de vissen/ kleiner dan voor de wet.

Denken dat het allemaal best meevalt. Vergeleken met verre oorden en mensen die we niet kennen, niet willen kennen, nooit zullen kennen, valt het best mee.

Begrip is het probleem niet. Met een beetje nadenken is alles te begrijpen. De moeilijkheid is het nemen van besluiten en daar vrede mee hebben. 

We zouden op onze telefoons kijken. Schrikken van de verdwenen tijd. De uren, dagen, weken, maanden. Jaren nu al. Waar zijn ze gebleven? Hebben we ze goed besteed? 

Al onze woorden en zinnen, alle gesprekken, hadden die niet ergens anders over moeten gaan?

Het had ergens anders over moeten gaan. 

Toen belde moeder ons.

'Nee niks nieuws hier. Er verandert niks. Voor ons tenminste. Ja, de toekomst, die verandert. Nog voor hij goed en wel begonnen is.'

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.