Expeditieblog (11): Altijd wat

Dagblad van het Noorden is mee op de grootste Nederlandse poolexpeditie ooit. Expeditieschip de Ortelius vertrok 19 augustus vanaf Longyearbyen op Spitsbergen. Verslaggever Maaike Borst stapte aan boord om de wetenschappers te volgen in hun zoektocht naar menselijke invloed in de verlaten wildernis.

Elke ochtend worden we hier op de Ortelius wakker met de gemoedelijke stem van expeditieleder Jan. ,,Een hele goede morgen'', zegt hij dan. ,,Het is nu zeven uur.'' Dan geeft hij een update over locatie, zicht, wind en temperatuur en zegt dat het ontbijt om half acht begint.

Propvol cruiseleven
Voor wie alles mee wil maken zit het cruiseleven propvol. Na dat ontbijt moeten we lunchpakketjes maken, dan is er een bijeenkomst in de bar waarin de planning wordt doorgenomen, hijsen we ons in zes lagen kleren, gaan we als er geen ijsbeer rondwandelt aan land, maken we een zodiakcruise of volgen een lezing als er toch een bewegende stip is gesignaleerd, gaan bij terugkomst direct door naar het avondeten, vervolgens een bijeenkomst in de bar om de dag door te nemen en daarna nog een lezing of film en een borrel in de bar. Voor wie dan nog op zijn benen staat.

Eigenwijze wetenschappers
Het is een enorme operatie. Deze expeditie nog meer dan een gewone georganiseerde Spitsbergenreis omdat er allemaal eigenwijze wetenschappers aan boord zijn die graag hun ding willen doen. De een op zoek naar meertjes, de ander naar paddenstoelen, de volgende naar ganzenkeutels. Archeologen willen naar een specifieke site, zeehondenonderzoekers van Imares hopen walrussen te observeren, marinebiologen nemen watermonsters, een TNO-onderzoekers wil sedimentboringen doen van de zeebodem.

Dan zijn er ook nog de toeristen, die mooie dingen willen zien en waaronder sommige lange wandelingen willen maken en andere korte. En ieder groepje heeft zijn eigen wapendrager nodig, want altijd kan die ijsbeer op de loer liggen.

Niet iedereen krijgt zijn zin. Dat moge duidelijk zijn. Toch ogen de meeste deelnemers, zo tegen het einde van de expeditie, tevreden.

Beren aan land
Gisteren ging een potentieel schitterende wandeling en vruchtbaar onderzoek verloren door beren aan land. We zaten dus weer te cruisen in een rubberbootje en ik sprak een sociaal wetenschapper die al die interactie aan boord, en de spanningen tussen wetenschappelijke en toeristische doelen, in de gaten houdt. Hij vergelijkt zelfs wat mensen daarover in de bar zeggen met hoe ze in de praktijk handelen. Verder leek het een vriendelijke jongen.

Na de cruise hadden we zowaar wat tijd over, omdat we de terugweg al gedeeltelijk inzetten en dus kilometers moesten maken. Gelukkig was er in de tussentijd wel een wetenschappelijke discussie over klimaatverandering en vond de organisatie dat het tijd was voor een groepsfoto – bij voorkeur met de blauwe jassen van sponsor NWO aan.

Net toen iedereen verzamelde op het helikopterdek zwommen er vier vinvissen vlak voor het schip. Ze spoten prachtig na elkaar hun water in de lucht, doken daarna weer onder en kwamen steeds dichterbij. De sociale wetenschapper heeft vast genoteerd dat het op dat moment, voor het eerst deze reis, even echt stil was aan boord.

Het groepsfotomoment liep ondertussen wel flinke vertraging op. Zo is hier ook altijd wat.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven