Expeditieblog (9): Beren op de weg

Dagblad van het Noorden is mee op de grootste Nederlandse poolexpeditie ooit. Expeditieschip de Ortelius vertrok 19 augustus vanaf Longyearbyen op Spitsbergen. Verslaggever Maaike Borst stapte aan boord om de wetenschappers te volgen in hun zoektocht naar menselijke invloed in de verlaten wildernis.

,,Een ijsbeermoeder met twee cubs. Links van het schip. Ik herhaal: links van het schip zwemt ijsbeermoeder met twee cubs.’’

Onrust aan boord. Op sokken en met alleen een T-shirt aan rennen passagiers naar het koude dek. Stilliggen of keren om zwemmende beren beter te zien mag niet van de Noorse wet dus we moeten snel zijn. Met het blote oog is eerst niets te zien, wel op de camera’s met superzoom van mijn reisgenoten.

Pas als de beren achter het schip op een ijsschots klimmen zie ik ze. Of ik zie in ieder geval iets bewegen in de verte.

Dubbele relatie

De toeristenindustrie hier heeft een dubbele relatie met de ijsbeer. Ze zijn dé grote attractie van dit gebied, iedereen wil ze zien, maar ondertussen kunnen ze ook flink in de weg lopen. Een beer op de plek waar de passagiers aan land zouden gaan, betekent doorvaren en andere plannen maken. We komen hier om beren te zien, maar blijven wel zo veel mogelijk uit de buurt.

De beren hebben al wat plannen van de expeditie in de war geschopt, en zo ging het ook maandag. Een chaotische dag. De eerste geplande landing kon niet doorgaan omdat er een ander cruiseschip al bleek te liggen, gevalletje miscommunicatie, en op de tweede landingsplek liep een beer.

Het alternatief: een zodiakcruise. Dat is een luxe term voor een ijskoud tochtje in een rubberboot. Niet mijn favoriet, ik loop liever. Gelukkig voeren we langs een spectaculaire gletsjerwand vol gigantische scheuren. Enge verhalen gingen rond over ongelukken met toeristen die te dichtbij waren op momenten dat er een stuk ijs van een gletsjer afbrak. We bleven dus keurig op afstand.

Magische gletsjer

Ik was altijd behoorlijk onder de indruk van de gletsjers in de Alpen, maar ze zijn niets vergeleken bij wat je hier ziet. Zo enorm. Zondagavond voeren we langs een van de grotere hier, met een kilometers lange ijswand aan de kust. Voor de gletsjer lag de zee vol afgebroken ijsschotsen, die niet wit zijn, zoals het zee-ijs, maar allerlei tinten blauw. De oudste stukken ijs, waar in miljoenen jaren al het lucht uit is geperst, zijn helemaal helder. Uitstekend voor in de bar, zeggen de gidsen.

Het schip koerste dwars door het ijs. Dat was magisch, en tegelijk wat onrustbarend als de schotsen tegen de boeg knalden en het ijs schuurde. Andere ijsschotsen knisperden in de golven, zoals een ijsklontje knispert in een drankje, maar dan veel harder. Prachtig geluid.

Schattig kopje

De zodiakcruise ging op zoek naar de beer. Nu hij het programma in de war had geschopt wilden we hem natuurlijk ook graag zien, maar hij hield zich eerst verstopt tussen de morenenheuvels. Na twee uur kwam hij dan toch tevoorschijn, en negen zodiaks vol verkleumde mensen voeren zijn kant op terwijl hij langs de kust liep.

Het was de eerste beer waar we rustig naar konden kijken. Af en toe keek hij wel wat bezorgd achterom, en liep dan snel weer verder. Een schattig koppie zo door de verrekijker, maar uit zijn loop straalde een hoeveelheid kracht waar je niet tegenover wil staan. Toen de beer ging rennen trokken we ons terug, want we mochten hem niet verstoren. Hier staat de beer boven de mens.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven