Survivalrun Groningen: Met modder op het gezicht strompelend de finishbel luiden

Tijdens de Survivalrun Groningen op de Zernike Campus waagden zo’n 650 deelnemers zich afgelopen weekend al slingerend en klauterend aan een pittig survivalparcours.

De schaar

Het is de vierde keer dat deze survivalrun voor gehouden werd, waarbij parcoursen zijn van 1, 5 en 8,5 kilometer en er maximaal 39 hindernissen moeten worden getrotseerd. Naast het halen van de finish is het doel om het meegekregen polsbandje niet door te hoeven laten knippen. Als een deelnemer de hindernis herhaaldelijk niet haalt, laat een vrijwilliger er onherroepelijk de schaar doorheen gaan.

De populariteit van de Survivalrun Groningen neemt met de keer toe. „Bij de eerste editie van vier jaar terug kregen we het niet vol”, zegt medeorganisator Jesper Hommes (30), terwijl hij geamuseerd de deelnemers in de touwen ziet klimmen. „Nu moesten we echter een stop zetten op het aantal aanmeldingen, omdat het anders te druk zou worden bij de hindernissen. Er is dus veel veranderd.”

Volgens Hommes komt dit omdat het in is om pittige, uitdagende activiteiten te doen, waarbij het lichaam en de geest op de proef worden gesteld. „Dit is een landelijke tendens. Velen gaan steeds vaker naar buiten om het oermens in hen naar boven te laten komen.”

‘Allemachtig’

Na deze woorden komt Jelmer Bouma (31) puffend en met modder op het gezicht naar Hommes toe. „Allemachtig, dit was zwaarder dan ik dacht zeg”, klinkt het, nadat hij na anderhalf uur zwoegen is gefinisht. „Vooral bij de steigerbuis hangover kreeg ik het even lastig. Mijn onderarmen verzuurden bijna toen ik me in de ladder omhoog moest klimmen. En die spijlen waren ook nog eens spekglad! ”, zegt hij, vol adrenaline.

Jelmer traint regelmatig op de survivalbaan in Bakkeveen. Hij geniet er enorm van. „Het is schitterend om die uitdaging aan te gaan, jezelf op de proef te stellen. Lekker slingeren door de bossen. Ik kan me hier heerlijk als een kind van zes gedragen, haha.”

Ook het sociale aspect van de survivalwereld noemt hij. „Het is mooi om elkaar door zo’n parcours heen te loodsen en elkaar te pushen. Bovendien is het de perfecte activiteit om na afloop met anderen te bespreken. Tijdens het douchen analyseren we uitgebreid hoe we die en die hindernis hebben aangepakt.”

Ouder-kind

Even verderop staat een groep rekkend en strekkend te wachten op het startschot. Het zijn voornamelijk vaders met dochters. Want de survivalrun is niet alleen voor individuele deelnemers. Zo is er onder meer een groepsrun, bestaande uit vier personen, een koppelrun en dus ook een ouder en kind-categorie.

Vader Patrick (49) en dochter Emma (13) Vreeman kijken alvast hoe hun voorgangers door de modder kruipen en met veel gesteun de kruipdraden te lijf gaan. „De vier mijl ging me aardig af, maar dit is andere koek zie ik”, zegt Patrick. „Emma zit bij jeugdcircus Santelli. Dus misschien dat dat trapeze springen vandaag nog wat voordeel oplevert, hè Emma. Je moet papa straks maar even helpen.”

Aanmoedigen

En dat is wat ook andere deelnemers over het gehele survivalgebied doen. Teamgenoten duwen elkaar met een verbeten gezicht de hindernissen over en moedigen elkaar vol overgave aan met krachtige kreten. Daar waar de een al strompelend autobanden de weg over gerold, daar slingert de ander zich als een afgepeigerde Tarzan van de ene naar de andere boom.

Om uiteindelijk als gladiator van de survivalarena de bel bij de finish te mogen luiden. Zonder energie, maar vol voldoening.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven