De zegetocht van een groot romanticus
DVHN | Gepubliceerd op 08 februari 2012, 22:37 Laatst bijgewerkt op 08 februari 2012, 22:47
WEDDE - Na zestien jaar afwezigheid was hij er gisteren weer: de Westerwolderit. De schaatsklassieker had een bewolkte hemel, een ijskoude wind en enkele kilometers onwillig ijs als metgezellen. Maar zijn intiem en lieflijk karakter verloor hij daardoor niet.
Als je op deze woensdagochtend naast het gemeentehuis in Wedde staat, zie je de bevroren Westerwoldse Aa kronkelend op je afkomen. Wat je ook ziet: honderden mannen, vrouwen en kinderen die over het ijs naar je toe komen schaatsen. Ze doen dat met zichtbaar veel plezier.
Bij het gemeentehuis is de eerste stempelpost en daar is het al een drukte van belang. Joke Rosien, een 58-jarige ambtenaar uit Vries, hunkert naar haar eerste stempel. "Dan kan ik verder. Ik doe hier voor het eerst mee, rijd 50 kilometer. Collega's van me zijn gaan schaatsen op een grote plas, ik heb voor deze tocht gekozen. Wat is het hier een mooie omgeving, zeg."
En weg schaatst ze weer, over ijs dat er mooi bij ligt. Zij rijdt 50, anderen rijden 25 of 10 kilometer. Schoolkameraden rijden samen, gezinsleden zwieren achter elkaar, de dochters achter de vader, want op een heel stuk van het parkoers staat een koude, kille wind. Vooral op dat deel dat de schaatsers naar Klein Ulsda brengt.
Het is bijna ontroerend mooi om te zien hoe al die schaatsers onder hoogholtjers doorgaan, met grote vreugde op hun gat gaan, door natuurgebieden schaatsen. Alsof zij en de Westerwolderit elkaar na al die jaren weer met een innige vreugde de hand schudden. Wat ook mooi is: er is in het geheel geen hectiek, geen wedstrijddruk. Iedereen schaatst in zijn of haar eigen tempo, er is geen haast.
Maar er is ook leed. Bij de start- en finishplek op de camping Wedderbergen zit een meisje aan de kant, ze kijkt een beetje sip. Joline heet ze, ze is een leerlinge van de Regionale Scholengemeenschap in Ter Apel. "Ik wilde 10 kilometer schaatsen met Marije en Laura. Maar mijn schaatsen waren niet goed, ik moest andere lenen. Nu doen mijn enkels zeer, daarom ben ik na 5 kilometer gestopt." Ze kijkt uit over het ijs, ze moet wachten op haar twee vriendinnen.
In de kantine van de camping zit mede-organisator Theo Visser. Zijn ogen glinsteren van plezier. "Want het is hartstikke druk. Jammer is dat we een stuk van het parkoers, bij het Veendiep, eruit hebben gehaald. Daar was vanochtend het ijs helemaal opgestuwd. Er stond water op, schaatsen was onmogelijk. Daardoor is de route voor de 50 kilometerrijders aangepast, ze rijden nu iets meer. Maar ach, dat maakt vast niets uit."
Zo is het. Geen wanklank hoor je over die aanpassing, zoals ook nauwelijks iemand zeurt over die koude wind die gezicht en ledematen teistert. Al die deelnemers, 2300 zijn er, zijn vooral blij dat ze na zoveel jaren de tiende Westerwolderit kunnen rijden. Want ja, deze klassieker viert zijn jubileum en laat op zijn verjaardag weer eens zien dat hij de romanticus onder de toertochten is. Een romanticus die vandaag alweer een grote zegetocht beleeft.
