CALGARY - Het moment dat je op de startlijst kijkt en ziet dat je 'ineens' de oudste van het peloton bent. Stefan Groothuis maakte het dit seizoen mee. "Best schokkend", vond hij het. Dertig is hij inmiddels, de sprinter uit de Control-ploeg van Jac Orie. Gepokt en gemazeld in het topschaatsen. Ouder, wijzer. En beter. "Ik ben meer overtuigd van mezelf dan ooit. Beter dan ooit."

Dit weekeinde moet dat er tijdens het WK sprint maar eens uitkomen. Dat vindt Groothuis zelf, maar ook de buitenwacht. De kersverse vader van zoontje Luuk (van 22 augustus 2011) is de enige schaatser in de mannenploeg die al WK-ervaring heeft - en dus zijn alle ogen op hem gericht. Groothuis vindt dat geen punt. Hij is nu eenmaal goed, de cijfers bewijzen dat. "Ik heb dit jaar een paar keer 35,0 gereden op de 500 meter. Vorig jaar was dat nog 35,2."

In Salt Lake City noteerde hij vorige week zijn eerste 34'er (34,55 seconden). "De 1000 meter gaat ook goed en ik denk dat die dit weekeinde nog veel beter wordt." Groothuis kijkt lachend om zich heen tijdens het ontbijt in het hotel naast de olympische schaatsbaan van Calgary. Buiten vallen de eerste zonnestralen op het dak van de arena waar hij zaterdag en zondag de verwachtingen waar moet maken. "Tja, ik kan het niet moeilijker maken." Hij is de meest ervaren man in de Oranjeploeg en de rust die daarbij hoort, straalt hij ook uit. Dat hij zijn telefoon is kwijtgeraakt, bijvoorbeeld, doet hem niet veel. "Ik maak me er niet druk om. Ik kan skypen met Ester (zijn vrouw, red.) en Luuk, dat is het belangrijkste. Verder is het wel lekker rustig zo, niet steeds die sms'jes in je broekzak horen piepen. Misschien laat ik het wel zo bij grote toernooien."

De discussie over snel en langzaam ijs laat hij ook graag over aan anderen. "Hoogland, laagland… Of het in mijn voordeel is, het snelle ijs van Calgary? Ik heb in Groningen ook hard gereden. Als je denkt dat je alleen in Heerenveen snel kan rijden, heb je een probleem, want je rijdt niet elke week in Heerenveen. Het is natuurlijk wél leuk als je op het scorebord kijkt en er staan supersnelle tijden op, dat is een extraatje." Zo hoopt Groothuis op een 1.06 bij de kilometer. "Dat wil ik graag rijden. Maar dat hangt ook af van de luchtdruk. Ach, weet je, het is altijd bevroren water en altijd een rondje van 400 meter."

Eigenlijk is alles hetzelfde gebleven, wil hij maar zeggen. Dertig of niet. Maar helemaal gaat die vlieger niet op. "Nu ik vader ben, is het anders weggaan thuis. Het is minder leuk om gedag te zeggen." Geheel in Groothuis-stijl wil hij ook dit niet groter maken dan het is. "Ik ben ont-zet-tend blij met dat ventje, hij is het mooiste dat me ooit is overkomen. Maar het is niet zo dat ik aan de start sta en denk: Ik doe het voor hem!" Ook voor een vader is het straks gewoon vier keer racen op bevroren water.