Vakantiefoto's laten zien? Laptopje aan. Waar staan die foto's? Op internet. Waar is mijn telefoonrekening? Op de mail. Waar staat je mail? Op internet. Notulen van een vergadering, administratie van de tennisclub? Zie mailbijlage. Bankafschriften in een mapje in de kast? Schei toch uit! Denk internet even weg – uuuhh…ja, dat valt nog niet mee he? – en je hebt niets meer in huis. Makkelijk toch? Je kunt er altijd bij waar ook ter wereld. Zelfs als je vanuit Thailand nog eens een ouderwetse ansichtkaart wilt sturen, zoek je het adres en postcode op internet op. Een opschrijfboekje met adressen is een museumstuk. In sommige keukens schijnen nog kookboeken te staan waar niemand meer in kijkt. Op zijn hoogst slingert er op het aanrecht nog een printje rond van een internetrecept. Die gaat bij de afwas meteen weer de prullenbak in want je hebt hem toch al als favoriet toegevoegd.

Bij mij op de universiteit is de standaard gang van zaken dat er niets op je eigen pc staat behalve de software. Je hele hebben en houden is veilig op de server. Pc stuk? Hup, een nieuwe en je kunt zo weer verder want er is niets verloren gegaan. Gelukkig ben ik een argwanend mens en doe dat niet. Ik heb alles lokaal in eigen huis, dus als de server ermee op houdt werk ik gewoon door terwijl alle collega's op de gang werkeloos bij de koffieautomaat rondhangen. En dan ben ik ook nog eens een totaal paranoia back-up fanaat. Niet alleen staat mijn hele schijf elke week op een tweede externe schijf geback-upt, ik bewaar ook nog eens een back-up omgekeerd op de server. Op de server? Tuurlijk, kwaad kan het nooit, voor als er brand uitbreekt of als om andere redenen mijn lokale veiligheidsmaatregelen hebben gefaald.

Door iets teveel schade en schande wijs geworden heb ik dus wel alles in huis. Althans, dat probeer ik zoveel mogelijk. Alle foto's gebrand op cd's in een mapje in de kast. Alleen met mijn mail ben ik achterop geraakt. Een lokale back-up maken van de mailserver is lastig en tijdrovend. En ja hoor, ben ik paranoia of ben ik niet paranoia? We hebben het vorig jaar geweten toen de mailserver van de universiteit er bijna drie weken uit lag.

De zorgeloosheid van Hotmail- en Gmail-gebruikers is vertederend. Waarom zou Gmail niet eens een flinke storing kunnen hebben? Nog nooit gebeurd? Kwestie van tijd. Als het zover is, breekt een nationaal oproer uit. Iedereen boos op een bedrijf dat zijn producten gratis aanbiedt. Maar Google en andere internetbedrijven willen het allemaal nog een graadje erger maken. Let op, want SAAS komt eraan: software as a service. Dan werk je met een helemaal lege pc want met SAAS heb je niet alleen geen bestanden maar ook geen programma's meer op je eigen machine staan. Handig! Kan je overal werken op elke willekeurige laptop of pc waar dan ook ter wereld.

Daarmee gaan we eigenlijk ver terug in de tijd, want het doet denken aan de allereerste computersystemen in de jaren zeventig. Toen stond er bij ons in de Rekenhal (zo heette dat) een enorme mainframe computer te zoemen waar je via een terminal op kon inloggen. Niks lokaal, niet eens een pc, alleen maar een scherm met een toetsenbord. Het enige verschil met nu is dat je toen alleen binnen het gebouw kon inloggen in plaats van wereldwijd via internet. De overeenkomst is dat je niets in eigen handen hebt en aan de genade van het grote monster bent overgeleverd. Bij een toekomstige storing zullen wij als digitale naakten nederig neerknielen en onze smeekbeden ter hemel zenden. "Heer Google, heb genade met ons."

Dr. Dirk Stelder,

regionaal econoom, RUG

Reacties? Mail naar redactie@deondernemer.nl