In de artiestenhuiskamer van Eurosonic

Het voormalige Suikerunieterrein verandert deze dagen in de Artist Village van Eurosonic Noorderslag. ,,Voor de artiesten is dit hun tijdelijke thuis.’’

De kolossale geel met blauwe tenten van Circus Renz doen een tikje verdwaald aan in het desolate winterlandschap dat de oude Suikerfabriek aan de zuidwestkant van Groningen omringt. De vrieskou kleurt de lucht in dezelfde tint als de grond: sneeuwwit. In de verte doemt het industriële gebouw op dat vanaf woensdag honderden Eurosonicartiesten herbergt.

Landschap

,,Moet je je voorstellen dat je hier als bandje aankomt. Eerst dat verlaten landschap en dan dit’’, zegt Peter Sikkema (53). De festivalmanager van Eurosonic Noorderslag glimlacht van oor tot oor en gebaart met de armen wijd naar het indrukwekkende fabrieksgebouw in baksteenrood en – eveneens – sneeuwwit.

Zodra de circustenten morgen zijn verdwenen, verandert het buitenterrein in een grote parkeerplaats voor tientallen vrachtwagens, auto’s en busjes. Binnen werken twee handenvol medewerkers aan wat het artiestenhart van Eurosonic Noorderslag wordt; de zogeheten Artist Village. Geen publiekslocatie, maar de plek waar de honderden artiesten zich tijdens het festival op hun gemak moeten voelen. ,,Voor artiesten is dit de komende dagen hun thuis. Een soort huiskamer’’, zegt Arnout Dieleman (41), producer van het ‘artiestendorp’.

Contact

De huiskamer, verspreid over verschillende ruimtes die in totaal ruim 3000 vierkante meters tellen, is nu nog grotendeels leeg. De komende dagen verrijzen onder meer een restaurant, een backstage, een ontvangstruimte en een opslag voor alle technische apparatuur. Het al bestaande restaurant De Wolkenfabriek doet dienst als café.

Het is voor het tweede achtereenvolgende jaar dat Eurosonic Noorderslag met zijn Artist Village op het oude Suikerunieterrein terechtkan. De locatie heeft een groot voordeel ten opzichte van voorgaande edities, waarbij de meeste artiesten verspreid over hotels in en buiten Groningen logeerden. Sikkema: ,,Nu komen ze elkaar steeds tegen. Eerder zagen artiesten elkaar niet. Ja, in de hotellobby misschien.’’

,,We proberen nu meer een gemeenschap te maken. Het is in feite de 2.0-versie van vorig jaar’’, zegt Dieleman lachend. Sikkema licht toe: ,,Zo’n eerste keer is pionieren. Dan kun je de ziel erin leggen. En die voel je, ook dit jaar weer.’’

Hoe deze ziel eruitziet? Of beter: hoe die voelt? Zoals een kachel in de winter: behaaglijk en warm, aangekleed met een flipperkast, een tafeltennistafel, een photo booth en een plek waar artiesten allerlei instrumenten kunt uitproberen. Een liefdevolle plek, kortom.

Vooralsnog is het niettemin nog wolkjes blazen tussen de koude fabrieksmuren. En toch ook peentjes zweten voor de crewleden, die de metamorfose vandaag en morgen afronden.

Zwart, oranje en wit

Kunstenaarsduo Michel Velt (31) en vader Wim (66) lijken zich van de lage temperaturen niets aan te trekken. Gehuld in overall en gewapend met lange kwasten beschilderen zij met acrylverf het 10 bij 13 meter grote geveldoek waarop het logo van het festival staat afgebeeld. Dit jaar siert het gezicht van de Groningse zangeres Carmen Lucca het doek, ingekleurd met de bekende Eurosonic Noorderslagkleuren zwart, oranje en wit.

Velt, die voor de tweede keer het geveldoek maakt, koos zijn eigen model. ,,Een van mijn buurvrouwen’’, verklaart hij. ,,Ik woon in het ORKZ en heb er zo’n honderdvijftig. Dus ik had wat te kiezen.’’

Toon reacties

Aanmelden DVHN nieuwsbrief

Meer dan 20.000 mensen hebben zich al ingeschreven!