Belgen sterven in schoonheid

In de mooiste stad van Rusland stierf België in schoonheid in de halve finale tegen Frankrijk.

In een lange tijd prachtig duel won de meest effectieve ploeg (1-0), maar de Rode Duivels namen meer dan eervol afscheid, als één van de mooiste verliezers uit de WK-geschiedenis.

Ja, de droge feiten waren ontnuchterend en best wel cynisch. Frankrijk-België werd beslist uit één doeltreffende corner, kort na rust, en het kreeg daarmee de winnaar die efficiënter en zakelijker was.

Completer, dat ook.

De ploeg van Didier Deschamps kan verdedigen en aanvallen, controleren en domineren, het heeft brille en routine, het kan weergaloos voetballen én stevig de beuk erin gooien. Het heeft werkelijk alle stukken gereedschap die een coach zich kan wensen.

De mooiste verliezer ooit op een WK

Maar toch was er in Sint Petersburg meer dan die droge uitslag, zelfs meer dan de wedstrijd alleen. Het was bovenal België dat geschiedenis schreef tussen de mooiste verliezers ooit op een WK, tussen de teams die ooit onvergetelijk stierven in schoonheid.

Een elftal dat past in een rijtje met het Brazilië of Frankrijk van 1982, het Oranje van 1974 wellicht ook. Hoe eervol wil je het hebben?

Want hoog vanuit het stadion gezien voltrok zich voor rust een prachtig dynamisch lijnenspel op het veld, een figuurtekening die niet zou misstaan in een lijstje in de Hermitage, slechts een paar kilometer verderop. Niet zo opwindend als de kwartfinale België-Brazilië misschien, een klein uur lang wel van een voortreffelijk niveau.

Het laatste half uur daalde het tempo onmiskenbaar. Het spel werd slordiger en stroperiger, Frankrijk legde het spel vakkundig lam, maar zeker voor rust was dit een wedstrijd zoals je je die graag voorstelt bij de halve finale van een WK voetbal, ondanks de 0-0 tussenstand. Geen droog of cynisch schaakspel, maar voetbal in zijn meest begaafde, meest opwindende vorm.

Voetballen met liefde voor de bal

Een symbiose van intuïtie, tactiek en fabuleuze dribbels. Van klassespelers die doen waarvoor ze geboren zijn: voetballen met liefde voor de bal, voor het avontuur. Zonder gezeik of gezanik, zonder gestrekte benen ook.

Bovenal was dat te danken aan de Belgen, met al zijn aanvallend denkende spelers. Bondscoach Roberto Martinez had wéér een team met tal van rasvoetballers opgesteld, onbevreesd voor de wat meer berekenende Fransen. Dan weer 3-4-3, dan weer een soort kerstboom, maar bovenal een spel van voortdurende beweging.

Kevin De Bruyne en de geweldige Eden Hazard zwervend in de ruimtes op rechts en links. Backs eroverheen of juist binnendoor. Fellaini dan weer wat dieper, dan weer wat meer in de breedte bewegend, om zo ruimte te maken in het midden. Frankrijk bouwde de boel steviger dicht dan Brazilië in de kwartfinale, maar ook Les Bleus durfden te voetballen.

Dan weer via de ongrijpbare Antoine Griezmann, of via Paul Pogba, dan weer via Mbappé op hoge snelheid.. Het eerste kwart van de wedstrijd was overduidelijk voor de Belgen, het tweede wat meer voor Frankrijk.

Nog heviger moesten de Belgen ten aanval

Hazard en Toby Alderweireld kregen goede kansen, Olivier Giroud en Benjamin Pavard misten aan de overkant. Nooit had je als toeschouwer echt tijd om even rustig om je heen te kijken. Steeds lonkte de verwachting van een geniaal, beslissend moment.

Na rust zinderde het duel in eerste instantie gewoon door. Giroud dacht uit de draai te scoren, maar uit de daaropvolgende corner was het raak. Samuel Umtiti dook krachtig op voor Fellaini, scorend uit een indraaiende trap van Griezmann: 1-0.

Nog heviger moesten de Belgen nu ten aanval, maar het was juist Frankrijk dat meer controle kreeg. Giroud was dichtbij na een werkelijk schitterend aanval, met de hak vrijgespeeld door Mbappé. België zette er met Dries Mertens nóg maar een aanvaller bij.

Het leidde prompt tot kansen voor De Bruyne en Fellaini, maar in de laatste fase gaf de routine van Frankrijk de doorslag. Steeds zeldzamer werden de Belgische kansen, steeds vaker lag het spel stil, steeds groter werd de irritatie.

Een anticlimax, dat zeker. Maar voor dit soort nederlagen is een speciaal cliché bedacht: met opgeheven hoofd. Onder applaus verliet België het veld, als knuffelploeg van de wereld.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.