Col du VAM: de schoonheid van een bult afval

DRIJBER Hij is 56 meter hoog, driehonderd meter lang en heeft een gemiddeld stijgingspercentage van 6,3 procent: de col du VAM. In de Ronde van Drenthe beklimmen de renners het ding vier keer kort achter elkaar.

Aan het begin van de Vamweg in Drijber is een paal in de modderige berm geslagen, waarop op een wit bord met zwarte letters staat geschreven ‘verboden vuil te storten’. Gelukkig heeft de Vuil Afvoer Maatschappij die boodschap altijd genegeerd, anders was een paar honderd meter verderop de VAM-berg nooit verrezen.

Het is een bult afval, niets meer en niets minder. En toch is-ie prachtig, de VAM-berg. De organisatie van de Ronde van Drenthe gaf de berg terecht een naam die het meer cachet gaf: col du VAM. Het kronkelende steile asfaltpad dat richting het hoogste punt van de provincie leidt, ligt er mooi bij. In niets zou je denken dat eronder een bult afval ligt. Bovenop de berg staat een witte tent. Mannen in lederhosen staan in een hoek en spelen liederen op hun accordeon. De aanwezigen zingen mee.

De renners komen steeds dichterbij en de wielerfans melden zich bij de berg. Ze kiezen allemaal hun favoriete plekje. Onderaan de berg, om de renners Het Ding op te zien draaien. Bovenaan de berg, om te aanschouwen wie er het eerst boven is. Of ergens daartussen, in de hoop getuige te zijn van een splijtende demarrage of een brekend peloton.

Een ouder echtpaar schuifelt over het platgelopen gras naar boven. Soms houden ze even stil. Ze moedigen elkaar aan. Nog maar een stukje, dan zijn ze boven. Ze redden het. Er staan zo’n zevenhonderd mensen langs het smalle weggetje van de Col du VAM. Ze wachten vol spanning op de renners, die hen vier keer zullen passeren.

Een motor komt voorbij. En nog eentje en nog eentje. Dan draait een politieauto met zwaailichten de berg op. Het kan niet lang meer duren. De eerste renner komt de hoek om. Direct gevolgd door een hongerig peloton. Hij rijdt naar boven. Vlak voor de top is hij bijgehaald. Ze dalen af en maken een klein rondje om even later de berg opnieuw te beklimmen.

Als de renners uit het oog zijn, ontspint zich een prachtig ritueel. De supporters wisselen van plek. Sommigen gaan op een hoog punt op de berg staan om een compleet overzicht te hebben, anderen lopen juist richting de weg, sommigen klimmen naar boven en anderen dalen af. Er is genoeg tijd voor. Tussen iedere beklimming zit zo’n acht minuten. Iedere keer is het weer een verrassing in welke volgorde de renners passeren. Rick Ottema en Bert-Jan Lindeman zijn de laatste drie beklimmingen telkens als eerste boven. Het publiek klapt z’n handen stuk voor het bemodderde tweetal.

Na de laatste beklimming wachten de fans nog even op het peloton en daarna vertrekken ze weer net zo snel als ze gekomen zijn. Niemand laat troep achter op de prachtige vuilnisbelt.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.