Onze man in Pyeongchang: Iedereen heeft zin in de 10 kilometer

Iedere dag stellen wij drie vragen aan onze sportverslaggever Johan Stobbe in Pyeongchang. Hij vertelt over de openingsceremonie, welke wedstrijden hij gaat volgen en zijn verwachtingen van de komende weken.

In hoeverre heerst er een Valentijnssfeer in PyeongChang?

Nou, die heb ik niet echt kunnen ontdekken. Al werden er in een van de eetzalen, die ’s avonds als barretje bier wordt gebruikt, wel repen uitgedeeld waar een ‘Happy Valentines Day’-sticker op was geplakt. Maar dat was het wel.

Heb je lekker kunnen uitwaaien gisteren of was het een storm in een glas water met de Koreaanse 'code rood'? 

Misschien was dat wel de code rood van de liefde. Valentijns-storm ofzo. Maar het ging hier even heftig te keer. Rond drieën lokale tijd was ik even op straat en toen pas had ik in de gaten dat het echt stormde. Er vloog van alles door de lucht. Doeken van tenten, afzettingspylonen en complete hekwerken werden met schroeven en al uit het beton geblazen. Het olympisch plein werd zelfs even afgesloten, omdat het te gevaarlijk was. En in het mediadorp werden we gewoon gezandstraald. Het mediacentrum bij de schaatsbaan ging pas in de dweilpauze van de 1000 meter open. Daarvoor was het te link. Lastig wel, want er was geen eten en drinken te krijgen. Het was zeker geen storm in een glas water. Met dit soort windstoten ligt Nederland gewoonlijk plat. Maar The games must go on. En dat gingen ze.

 Vandaag natuurlijk dé clash op de 10 kilometer. Is dit, met de hele voorgeschiedenis, misschien wel de mooiste rit van het langebaanschaatsen?

Dit is er wel eentje, ja. Je merkt het ook aan collega’s, iedereen heeft zin in de 10 kilometer. Een paar jaar geleden werd er nog veel gepraat over het afschaffen van de ‘10’. Te saai, gras zien groeien is spannender, dat soort zinnen hoorde je. En het is ook wel een beetje zo. Vandaag heb je ook ritten, waarvan je denkt ‘moet dat nou?’ Maar na de dweilpauze wordt het echt leuk. Bloemen, Bergsma of Kramer, de mannen mogen het laten zien.

Er zit voor Sven Kramer natuurlijk extra lading op deze afstand. Olympisch goud op de ‘10’ is de enige ontbrekende prijs op zijn erelijst. Ik was er bij in Vancouver, toen hij op weg was naar goud en door coach Gerard Kemkers de verkeerde baan werd ingestuurd. Ik heb die avond binnen zes minuten een kant-en-klaar stuk aangeleverd.

Ik was er destijds voor de GPD, het samenwerkingsverband van regionale kranten waar ook de Leeuwarder Courant en Dagblad van het Noorden deel van uitmaakten. We zaten met een heel strakke deadline voor enkele kranten. Ik had twee verhalen klaar staan, waar alleen nog even de tijd in gezet moest worden en wellicht een zinnetje over Kramers race. ‘Kramer wint’ en ‘Kramer verliest’. Een van de artikelen zou ik door sturen. Maar er zat geen versie bij die met dat scenario rekening had gehouden.

Even keken we elkaar aan op de tribune naar die rare actie van Kramer vlak voor de bocht aan de overzijde van ons. Een halve ronde later was er ongeloof, Kramer zat in dezelfde baan als zijn tegenstander. Nog een half rondje later had ik twee keer op control-alt-delete van mijn toetsenbord gedrukt. Beide versies konden weg en als een razende ben ik een nieuw verhaal gaan tikken. Zo zie je maar, ol de Olympische Spelen gebeuren altijd verrassende dingen.

Ook in Sotsji was ik er bij. Toen werd Kramer op waarde verslagen door een fantastische Jorrit Bergsma. Ik verwacht dat die twee ook vandaag gaan uitmaken wie olympisch kampioen wordt. Ik kan het rustig afwachten deze keer. Van deadlinestress is in Pyeongchang geen sprake door het tijdsverschil van acht uur.

Toon reacties

Mis niets van het regionale nieuws. Ontvang onze dagelijkse nieuwsupdate, helemaal gratis.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven