Onze man in Pyeongchang: Voor alles is er een vrijwilliger

Ze zijn overal. Alsof ze zich hebben verspreid als een sprinkhanenplaag. Overal in de stad zie je Koreanen in hun onvermijdelijke grijsrode jassen en rode broek. Het zijn de vrijwilligers die deze Olympische Spelen vlekkeloos moeten laten verlopen.

Ze zijn er bij elke editie van de Spelen, maar in Gangneung en Pyeongchang zijn het er wel erg veel. Alsof er zich veel meer vrijwilligers hebben aangemeld dan dat er baantjes waren, maar dat de baas van de vrijwilligers het sneu vond om mensen af te wijzen.

Rijen vrijwilligers

Op het vliegtuig was er eerst de accreditatie-aanmaakvrijwilliger, al snel gevolgd door de opwachtvrijwilliger, die me vervolgens bij de treinkaartje-verstrekvrijwilliger bracht, die me op haar beurt overdroeg aan de naar-de-trein-brengvrijwilliger, die weer werd afgelost door de op-mijn-plek-in-de-trein-brengvrijwilliger.

En zo gaat het maar door. Je kunt het zo gek niet bedenken, of er is een vrijwilliger voor. Bij de ontbijtzaal staan ze in de rij. De eerste neemt je ontbijtvoucher in, de tweede legt ‘m op een stapel, de derde doet er een elastiekje om en dan is er nog eentje die achter mensen aan rent als ze het bonnetje niet hebben ingeleverd. Nadat de handenreinigingsvrijwilliger een klodder desinfecterende zeep op je handen heeft gespoten, mag je uiteindelijk gaan eten.

Terraskachel

Op het moment dat ik dit tik kijk ik uit op de vertrekplaatsen van de bussen richting de verschillende accommodaties. Rond een terraskachel staan zes vrijwilligers. Wat ze allemaal doen, het is me een raadsel. Eentje zorgt dat er een keurige rij voor de ingang van de bussen komt, een tweede houdt de kachel warm, een derde doet… geen idee eigenlijk. Drie taaien weer af. Probleem opgelost kennelijk of ze hielden even een vrijwilligerspraatje. Moet ook op zijn tijd.

De incheckvrijwilliger, de ontbijtvoucher-verstrekvrijwilliger, de sleutel-uitgeefvrijwilliger, de internet-aan-de-praat-brengvrijwilliger en de van-de-wal-in-de-sloot-helpvrijwilliger. Dat is de vrijwilliger die op een vraag die buiten zijn takenpakket valt alleen zijn of haar schouders ophaalt. Of hij roept een andere vrijwilliger op.

Absolute kneus

En als je dan echt helemaal niets kunt, dan is er nog altijd de wegwijs-vrijwilliger. De absolute kneus onder de vrijwilligers. Deze persoon heeft een reflecterende oranje stok in de hand gedrukt gekregen en is ergens op een straathoek geposteerd om het verkeer in goede banen te leiden.

Dat klinkt best interessant, maar dat is het niet. In negen van de tien gevallen kan de bus of auto slechts één kant op door allerlei afzettingen. Driftig staat de vrijwilliger dan toch nog met zijn stok te zwaaien. ‘Daarheen, daarheen’. Alsof de chauffeur dwars door dranghekken zou willen rijden.

Kat zijn viool

Je zult maar wegwijs-vrijwilliger zijn. Dan stond je de afgelopen dagen in -10 voor de kat zijn viool met een oranje stok te zwaaien. Ik heb medelijden met ze. Krijg je eindelijke de lang verwachtte brief thuis met het verlossende woord dat je als vrijwilliger naar de Olympische Spelen mag, wordt je afgescheept met dit ondankbare baantje.

Vanochtend zag ik twee van die wegwijs-vrijwilligers staan. Het verkeer kon alleen links om ze heen. Dat wisten zij ook wel. De oranje stokken hingen langs hun lichaam en daar bleven ze ook. Ze keken even verstoord op toen er een auto hun kant op kwam en deden verder niets. Ik geef ze groot gelijk. Je hoeft als vrijwilliger niet alles te pikken.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.