Troost voor Brazilië: beste wereldkampioen aller tijden

Brazilië is in rouw gedompeld na de uitschakeling door België. Geen eeuwige roem voor Neymar jr. Althans, hij moet er in ieder geval nog vier jaar op wachten. Toch rest de voetbalgekke Brazilianen een troost. Zij kunnen bogen op de ‘beste wereldkampioen aller tijden’. Het Braziliaanse elftal van 1970 komt die eretitel namelijk ten volle toe.

De successtory en de aanloop naar die magistrale voorstelling in Mexico in 1970 begon eigenlijk twaalf jaar eerder, toen Brazilië in Zweden voor het eerst de wereldtitel veroverde. Met klinkende namen als Gilmar, Djalma Santos, Didi, Vava, Pelé, Garrincha en Zagallo.

Pele was destijds een pas 17-jarig jongetje dat zowaar in de finale twee keer scoorde, Mario Zagallo de linksbuiten van dat elftal. In 1962, een WK later, was Brazilië in Chili weer favoriet. Pelé raakte al vroeg geblesseerd en werd vervangen door Amarildo, maar de geniale baltovenaar Garrincha nam zijn ploeg bij de hand en leidde de Seleçao naar de tweede wereldtitel.

Revanche

In Engeland, 1966, moest de trilogie voltooid worden. Met Pelé deze keer als de grote man. Het begon allemaal nog veelbelovend met een 2-0 overwinning op Bulgarije, door doelpunten van Pelé en Garrincha, maar daarna ging het mis. Er werd met 3-1 verloren van Hongarije en daarna vond er op Goodison Park in Liverpool een veldslag plaats met Portugal, waarbij Pelé uit de wedstrijd geschopt werd en de Portugezen met 3-1 wonnen. Brazilië, de tweevoudig wereldkampioen, was al in de eerste ronde uitgeschakeld.

Deze ‘ramp’ werd aangegrepen campagne op te zetten om vier jaar later in Mexico revanche te nemen. Dat lukte, en hoe! Bondscoach werd Mario Zagallo, de rechtsbuiten van 1958 en ’62. De enige speler van die selecties die er nog bij zou zijn was Pelé, inmiddels 29 jaar en in de kracht van zijn voetballeven. Wat de wereld in Mexico te zien zou krijgen was van een ongekende kwaliteit, produktiviteit en spelkunst.

Scorend vermogen

Brazilië speelde op het toernooi zes wedstrijden en won ze allemaal. De doelcijfers spreken boekdelen: 19 voor en 7 tegen. Rechtsbuiten Jairzinho werd op de topscorerslijst van het toernooi met 7 treffers tweede achter de Duitser Gerd Müller (10). De flankspeler van Botafogo scoorde in elk duel. In de groepsfase werd begonnen met een 4-1 overwinning op Tsjechoslowakije waarna in de hitte van Guadalajara met 1-0 werd afgerekend met regerend kampioen Engeland. De slotwedstrijd tegen Roemenië eindigde in een 3-2 zege.

De kwartfinale was een Zuid-Amerikaans onderonsje tussen de Brazilianen en het verrassend sterke Peru. Het scorend vermogen van Zagallo’s keurkorps gaf ook hier de doorslag: 4-2. In de halve finale werd Brazilië andermaal geconfronteerd met een tegenstander van het eigen continent: Uruguay. Ook de zuiderburen bleken niet opgewassen tegen het frivole en doeltreffende spel van Pelé en co: 3-1.

Zwakke plek

Bleef over de finale in Mexico Stad. Italië was daar in de tegenstander. Het had echter een even opwindende als slopende halve eindstrijd achter de rug. Tegen Duitsland was het na een sensationeel verlopen verlenging (1-1 in de reguliere speeltijd) in 4-3 geëindigd. Brazilië nam tegen de Italianen weliswaar de leiding door een kopbal van Pelé en leek een gemakkelijk klusje aan de hand te hebben, maar de enige zwakke plek in het elftal, doelman Félix ging in de fout waardoor Roberto Boninsegna van ver maar wel simpel de 1-1 kon laten aantekenen.

In de tweede helft gingen de Brazilianen echter op volle toeren tekeer. Met een fraaie tweede doelpunt van middenveldregisseur, kettingroker én een van de idolen van Johan Cruijff, Gerson als gevolg. Dat doelpunt brak de ban. Jairzinho maakte er 3-1 van en het slotakkoord werd gezet door aanvoerder en rechtsback Carlos Alberto.

Schoonheid

Dat doelpunt is van een onovertroffen schoonheid. De aanval begin met een magistrale dribbel van Clodoaldo, die Rivelino vervolgens de bal in de voeten schuift. Dan volgt het aanspelen op rechts van Jairzinho, weer een dribbel en dan een breedtepassje op Pelé. Deze heeft vanuit zijn ooghoek Carlos Alberto al zien vertrekken, draait op en legt de bal quasi achteloos panklaar voor de aanstormende back. Het schot is verwoestend, doelman Enrico Albertosi is kansloos. Brazilië wint met 4-1 en mag na drie zeges op een WK de Coupe Jules Rimet voorgoed houden.

Met het legendarische bekertje is het uiteindelijk niet goed afgelopen. Het werd in december 1983 gestolen en vermoedelijk voor het goud omgesmolten. Een jaar later ontving de Braziliaanse bond een replica.

Brazilië speelde de eerste groepswedstrijd als de halve finale en de finale met de ‘beste’ ploeg. Voor de volledigheid, omdat het zijn zulke mooie namen zijn, de opstelling in die duels.

Doel: Félix Miélli Venerando (Félix).
Achter: Carlos Alberto Torres (Carlos Alberto), Hércules Brito Ruas (Brito), Wilson da Silva Piazza (Piazza) en Everaldo Marques da Silva (Everaldo).
Midden: Clodoaldo Tavares de Santana (Clodoaldo), Gerson de Olveira Nunes (Gerson) en Eduardo Gonçalves de Andrade (Tostão).
Voor: Jair Ventura Filho (Jairzinho), Edson Arantes do Nascimento (Pelé) en Roberto Rivellino (Rivelino). Coach: Mário Jorge Lobo Zagallo (Mario Zagallo).

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.