COMMENTAAR

We moeten afwachten of we de komende dagen in de lage gedeelten van onze provincies droge voeten houden. De regen is meer dan overvloedig en de dijken hebben het zwaar. Maar aan de waterschappen zal het niet liggen, is de boodschap van de dijkgraven en andere waterbaronnen. Er dreigt gevaar, maar zij staan pal.

Als de dijkbewaking even goed is geregeld als de public relations, kunnen we rustig slapen. Want toeval kan het niet zijn, dat de waterschappen dezer dagen veel van zich laten horen. Ze mogen de oudste democratisch gekozen besturen in dit deel van de wereld zijn, de roep om afschaffing klinkt steeds vaker en luider. Provinciebestuurders laten steeds vaker een begerig oog vallen op het waterbeheer. Als de zorg voor de dijken en de waterzuivering naar de provincies gaat, krijgt hun boedel onmiskenbaar meer gewicht.

Het verkleinen van het bestuur ligt goed bij veel kiezers. Dat maakt de waterschappen kwetsbaar, dus het is te begrijpen dat ze zich laten horen als het water ons bijna letterlijk tot aan de lippen staat. Toch is het twijfelachtig of er voor waterbeheer een apart bestuur nodig is. De oudste vorm van democratie is niet per definitie de beste. De waterschapsverkiezingen trekken geen volle zalen en zelfs de burgers die stemmen weten nauwelijks waar het om gaat. Als dezelfde bekwame technici voortaan hun werk doen onder de hoede van een ander democratisch gekozen bestuur, dreigen er heus niet meteen watersnoden. De noodzaak van goed waterbeheer is onweerlegbaar. Maar dat betekent niet dat alleen waterschappen daarvoor kunnen zorgen.