Het komt door de jeugdvereniging van de hervormde kerk. Want als die na de kerkdienst voor de jongens en meisjes uit de dorpen geen gezelligheid had georganiseerd, dan hadden Roelof en Jo Willems elkaar nooit voor het eerst gezoend. En dan hadden we ook niet met elkaar aan de slagroomtaart gezeten in een tuinhuisje in hartje Ter Apel.

Achtenveertig jaar is het geleden dat Roelof en Jo verkering kregen. Vanaf het eerste begin zat het helemaal goed, vertelt de jubilaris in zijn huisje tussen de hortensia's. Hij wilde een vrouw die kon koken, en dat kon Jo wel. En Jo kreeg de man van haar hart.

Na hun huwelijk betrokken ze een woning aan de vaart, en daar wonen ze nu nog steeds. Maar op de plek waar eerst een volière stond, genieten ze nu van hun houten buitenhuisje. Roelof heeft hem plankje voor plankje in elkaar gezet, in de vrije uurtjes waarin hij niet als postbode langs de huizen liep. En Jo heeft het netjes ingericht, zodat je er zomer en winter zitten kunt. Zo genieten ze van het buitenleven, waar beiden - als boerenkinderen – niet zonder kunnen.

In het verlengde van het tuinhuisje houdt Roelof er een privémuseum op na. Het gebouwtje staat vol 'oudheden': gereedschap dat menig monteur, schilder, boer en poetsvrouw in het verleden brood op de plank heeft gebracht. Keurig uitgestald liggen verweerde sleutels, bouten en andere schatten tentoongesteld. Wie gevoel heeft voor techniek, komt ogen tekort. Jo verzorgt liever haar plantjes, of gaat lekker met een boek in het tuinhuisje zitten lezen. Beiden hechten aan hun eigen hobby. Daarom gaat het al achtenveertig jaar goed.