Verblind door liefde
DVHN | Gepubliceerd op 31 augustus 2010, 13:59 Laatst bijgewerkt op 18 maart 2011, 15:35Liefde maakt blind. Dat is niet erg, da's juist wel fijn. Als je vriendin haar nieuwe vlam laat zien, is het wel zo handig dat je denkt 'dat is helemaal niet mijn type' dan dat je meteen een koortsachtig verlangen voelt opvlammen. En als hij zijn knokige arm om haar heen slaat, is dat eng, totdat je ziet hoe zij ervan begint te stralen. In al die lelijkheid ziet zij kennelijk iets waarvan haar hormonen op hol slaan. Prachtig geregeld.
Met tuinen is de liefde al net zo selectief. Ik heb er al veel bezocht die door de eigenaar stuk voor stuk als paradijsjes waren afgeschilderd. Sommige heb ik echt verdrongen vanwege al te erg, maar ik herinner me nog iets waaraan een enorme heuvel en druipsteengrotten te pas kwamen. En dat alles woest beplant met afrikaantjes, salvia's en ander akeligs uit de eenjarigenhoek. Of een spirituele tuin, waarvan ik vaag iets kan terughalen met een groenblijver in het welvaartshoekje en voorouderstenen. Of zoiets.
Direct weggaan is ook al weer zo bot, dus maak je braaf een rondje. Maar het grappige met tuinen is dat mensen er zelf vaak zo begeesterd over doen, dat de vonk nog overslaat ook. Geen haar op je hoofd die eraan denkt ook zoiets monsterlijks aan te leggen, maar als mensen je met weidse armgebaren en glinsterende ogen door hun lusthof leiden, moet je wel een heel erge zuurpruim zijn om het ook niet een klein beetje mooi te gaan vinden.
Als ik foto's zie van onze tuin van jaren geleden… Die was ook tamelijk erg. Nog niks van structuur te bekennen, maar al wel sperziebonen kweken en geraniums ophangen. Nu vinden we dat kneuterig, toen was het prachtig. Want alles was in een waas van verliefdheid bedacht. Iedereen die ik toen door ons hofje heb geleid, bied ik alsnog excuses aan. En vooruit: die babyfoto van onze zoon met dat grote glimmende hoofd erop, was misschien ook minder boeiend dan ik zeven jaar geleden dacht. Maar die tuin die we nú hebben, moet u echt eens komen zien.
Geloof ik.
Frederike Krommendijk,
journaliste, hobbytuinier en boekenschrijfster, geeft in deze zomerserie haar kijk op het buitenleven





