Elke plant stelt, om optimaal gelukkig te zijn, andere eisen aan haar standplaats. Maar over één ding zijn de meesten het wel eens; ze houden van droge voeten.

We zijn deze zomer niet verwend. Soms moest je naar de kalender kijken om echt zeker te weten dat de herfst nog niet was begonnen. Met bakken viel het water uit de grauwe lucht, onze tuinen sompig en verregend achterlatend. En dat is voor maar heel weinig tuinplanten een prettige gewaarwording. De meeste planten in onze tuinen houden niet van natte sokken, zeker niet tijdens de herfst- en wintermaanden.

Sterker nog, vele planten waarvan men in het voorjaar denkt dat ze in de winter zijn bevroren, zijn eigenlijk verdronken. Ons klimaat wordt, vooral in de herfst en winter, bepaald door onze ligging aan zee. Westenwinden brengen een overmaat aan regen naar ons toe, zoals we deze afgelopen maanden maar weer eens aan den lijve konden ondervinden.

Als we ons verdiepen in de herkomst van onze tuinplanten, zien we dat ze zelden afkomstig zijn uit klimatologisch vergelijkbare gebieden. Planten als asters, zonnehoeden, phloxen (eigenlijk floxen in goed Nederlands, maar dat is zo'n lelijk woord) en heleniums, zijn Amerikaanse prairiebewoners. Daar, in de diepe binnenlanden van Noord Amerika, heerst 's winters een zeer koud klimaat, met minimum temperaturen waar de ijsmeesters van de Elfstedentocht alleen maar van kunnen dromen.

Toch deert de extreme kou de planten niet. Waar ze meer last van hebben is de overmaat aan vocht waaraan ze in ons land worden blootgesteld. Andere tuinplanten komen uit gebieden waar het eveneens tijdens de wintermaanden droger is. Bijvoorbeeld uit berggebieden als de Alpen, de Kaukasus of de Rocky Mountains. Ook daar vinden we planten die graag het hoofd boven water houden.

Wie deze planten succesvol wil toepassen in eigen tuin dient dan ook te zorgen voor een doorlatende plek, waar een eventuele overmaat aan neerslag gemakkelijk kan wegzakken. Voor kleffe plekken, waar water lang blijft staan na een regenbui, zijn maar weinig planten geschikt. We komen dan uit bij notoire nathalzen die graag moerassig staan en in een droge tuin beslist problemen opleveren.

Astilbes of prachtspirea's zijn zulke planten. Ietwat ouderwets en een beetje stijf, zijn ze op hun best op vochtige plekken. Zelfs tijdens de wintermaanden verdragen ze dergelijke omstandigheden. Vergelijkbaar in toepassing zijn Ligularia soorten, een goede Nederlandse naam hebben ze niet. Het zijn prachtige, grote bladplanten die ook nog eens spectaculair bloeien met opvallende gele of oranje bloemen. Maar u kunt ook denken aan kattenstaarten, koninginnekruid, dotterbloemen, smeerwortels en wederiken.

Plant in elk geval geen planten met grijs en harig blad. Dit is bijna zonder uitzondering een indicatie dat het om soorten gaat met een uitgesproken voorkeur voor een zonnige en vooral droge standplaats. Hetzelfde geldt ook voor planten met vet blad. Al zag ik deze zomer in Kyrgyzstan toch de uitzondering op deze gouden vuistregel, een vetplant (Clementsia semenovii) die met haar wortels in het water groeit. Ze zou zich afgelopen zomer in Nederland zeer thuis hebben gevoeld, denk ik.

Meer informatie: www.kabbes.nl