Schiermonnikoog deelt in de winterse pracht die Nederland treft. Een handvol ingepakte wandelaars trotseert de koude noordoostenwind en geniet van de overweldigende rust, te midden van witte duinen en bevroren bospaden. Alleen de speakers van de plaatselijke ijsbaan verraden enig ander buitenvertier. Schiermonnikoog zit binnen.

Het hotel- en appartementencomplex Graaf Bernstorff is de blikvanger van het dorp – misschien op de beroemde walviskaken na, maar die staan er dan ook pal naast. Het interieur straalt een zekere chic uit, als van een grand café. Het meubilair heeft brocante accenten. 's Middags lunch je met papieren servet, wie 's avonds dineert krijgt linnen. De kelners zijn vlot, kundig, maar bij tijd en wijle erg bedeesd.

Bernstorff hanteert een menuformule: de chef-kok stelt dagelijks een gevarieerd vijfgangenmenu samen, waarvan de delen ook afzonderlijk zijn te bestellen. Vijf gerechten lijkt een summier aanbod, maar het houdt de voorraad beperkt en dus vers. We regelen een breed palet door ook een geheel vegetarische variant te bestellen. Voor twee gangen wordt €32 in rekening gebracht, met €10 per gang oplopend tot €62 voor vijf gangen. Wij kiezen voor vier en geven de kelner de vrije hand voor wat de wijn betreft – de laatste veerboot is al lang en breed vertrokken.

We beginnen met een glaasje lichtrood uit de Beaujolais: een fleurie van Copéret. De fruitige wijn is een redelijke begeleider van het voorgerecht, terrine van Hollandse geitenkaas en parmaham op een salade van biet. De 'terrine' is een wat boers dikke plak geitenkaascrème met hazelnoot, de vleesloze versie niet met ham omwikkeld, op eenvoudige, maar smakelijke blokjes rode biet. Dit kan subtieler.

Een leuke rosé van Raimbault uit Sancerre fleurt gang twee op, eendenborstfilet met gebakken witlof en jus van cranberry's dan wel romige pompoensoep met pijnboompitten en chiffonade van gefrituurde prei. De soep krijgt direct een compliment: "Wel veel room, maar fijn. Ook een mooi bescheiden garnituur." De vier tranches eend zijn rosé, eveneens getooid met dunne reepjes prei. De vette vogel gaat goed samen met de lichtbittere witlof en de zurige cranberry.

De voorlaatste gang brengt witte wijn aan tafel. Begrijpelijk voor de kabeljauwfilet met aardappelmousseline, groene asperge en peer met champagnesaus, maar de geserveerde pinot grigio van Di Lenardo uit Venezia had best mogen worden ingeruild voor een stevige rode wijn bij de 'sandwich' van filodeeg met groene asperge, roquefort, paddenstoelen en tomaat. De schimmelkaas maakt gehakt van de arme Italiaan. Niettemin een verwengerecht.

De mooie moot vis is klasse gebakken, en de romige aardappel en champagnesaus vormen een zalig koppel. De groene asperge is goed, maar de peen is te hard. Hé, peen? Peer is nergens te bekennen. Een tikfout op de menu-aankondiging? 'Het menu kan tussentijds veranderen', vermeldt de print ook. Tja, zo kun je veel kanten op.

Tot besluit schenkt Bernstorff een zoete ruby port van Kopke bij de diverse soorten kaas met dadels, noten en crostini – een groot, druk bord vol ditten & datten. We proeven sterke Italiaanse pecorino, pikante oude Hollandse Reypenaer, speekseltrekkende époisses en heerlijk aromatische munster uit Frankrijk. Dat ware genoeg, maar het bord voorziet ook nog in allerlei noten (pistache, macademia, amandel, pecan), flinterdun 'vijgenbrood', dadel en abrikoos.

Een glas karaktervolle rode banyuls trekt met het taartje van Fryske dúmkes met vanillesabayon en framboos naar de finish. Een bol lichtzurig roze frambozenijs op een zoet cakeje met schuimige, warme vanillesaus en 'strepen' van knalrode frambozensaus. De dessertwijn wint.