• 
• 

Een rigoureus bouwplan in het dorpshart veroorzaakt lichte wanorde, het is rommelig in Zuidhorn. Geen wonder – zo was recent in het nieuws – dat veel consumenten uit de omgeving vaker naar de stad Groningen rijden. Volkomen overbodig natuurlijk. Want Zuidhorn biedt veel. Bistro het oude raadhuis bijvoorbeeld.

Het bovengemiddeld aantal schitterende villa's ten spijt, is het meest opvallende bouwsel het oude raadhuis – kloek aan kop van de Hoofdstraat. Met zijn uitstraling van een minikasteel oogt het middeleeuws, maar stamt uit 1915. Het is stevig, stoer, krachtig. De opdrachtgevers lijken voor het gemeentehuis indertijd te hebben gezocht naar de uitstraling 'betrouwbaar doch sierlijk', hetgeen ze vonden in de oude Hoofdwacht van Groningen (anno 1509): ze lieten een replica bouwen. Het origineel in Stad legde door oorlogsschade in de jaren '50 het loodje.

Binnen mixt het fraaie restaurant barok met modern. Een halfopen keuken achter een hoge aquablauwe afscheiding, een lange bank met een druk dessin, schilderkunst aan de muur. Op tafel staan verse tulpen, de stem van Charles Aznavour zweeft door de hoge ruimte. Het menu biedt een Franse dan wel mediterrane keus, gelardeerd met modieuze streekproducten.

We krijgen gemarineerde olijven, pittige nootjes en gedroogde kleine visjes. Dan als amuse een kopje krachtige rodelinzensoep met zeekraal. Wanneer de smaakpapillen voldoende zijn gekieteld, volgt als royaal voorgerecht gegratineerde buffelmozzarella uit Grootegast (€10,50), op een minipannenkoekje met basilicum en pomodoro. De plezierige gastvrouw giet uit een theepotje stroperige aceto balsamico op drie dikke pannenkoekjes. De kaas is verrukkelijk, zijn roem zeker waard, maar we missen de beloofde basilicum. Toch prima.

Aan de andere kant van de tafel belandt een forse bombe van gerookte zalm (€11), gevuld met forel en makreel op zoetzure komkommer en Hollandse garnalen en garnalenmayonaise. De zalm heeft nog enkele graten, maar smaakt uitstekend. De vette vulling vecht fraai met de zuren, ook door het gebruik van een paar ingelegde kappers. De garnalenmayonaise is opgeleukt met piepkleine viseitjes, een gekookt kwarteleitje maakt het af. We eten er geweldig lekker breekbrood bij, met tapenade en lichtgezouten boter. Alweer prima.

Het niveau blijft gehandhaafd met de gekonfijte eendenbout (€19,75), van Hollandse boerderijkip met risotto met bospaddenstoelen en uiencompote. Niet dat de schotel aan kritiek ontkomt: de risotto is weliswaar smakelijk, maar de paddenstoelen knarsen vreselijk en de ui is te zoet. Maar de vogel is om te zoenen zo lekker.

Zwammen bevinden zich ook in het tweede hoofdgerecht: tortelini's (€19,50), gevuld met spinazie en ricotta op rucola en romige paddenstoelensaus. Een mooi ensemble, goed in balans. Jammer is alleen de erg zoute aardappelchips bovenop de gevulde pasta, en dat deze rijkelijk is bestrooid met geschaafde zwarte truffel die z'n beste tijd heeft gehad. Een muffe indruk in het gevolg. Gelukkig geldt dat niet de pittige rode wijn van Rupes, een volbloed Argentijnse shiraz/malbec uit San Juan (€23 per fles). Pruimen, bessen en een hint van kaneel. Bijzonder lekker.

Tot besluit laat Bistro het oude raadhuis ons genieten van een glas colheita uit 1989, een heerlijk volle port van Porto Seguro (€6). Ook bestellen we een petit dessert (€9,50), een proeverij van drie zoete nagerechten. Het trio uiteenlopende zoete afsluiters bestaat uit een wat 'gemakkelijk' bolletje frambozenijs met kletskop; een aardbeienmousse die wel smaakt, maar een plakkerige substantie is die niet de naam mousse mag dragen; maar ook een geweldig geslaagde crème brûlée met amandelspijs. Toch moet ook die laatste wijken voor het naderende voorjaar. Dan willen we geen sinterklaassmaken meer.