Het gehucht Lhee schurkt vriendelijk tegen Dwingeloo en de bossen van Nationaal Park Het Dwingelderveld. Een toeristische trekpleister van jewelste. De Börken, het centraal gelegen gemoedelijke dorpscafé uit 1913, is daarom uitgebreid met een pittig hotelcomplex voor Drenthe-bezoekers. In het oude pand zijn Brasserie Lhee en à la carte-restaurant Cartouche gevestigd.

Wij gaan voor het hoogste; de prijzen zijn navenant. We stuiten meteen op een probleempje bij de hoofdgerechten. Daar bestaat de keuze uit één visgerecht en drie wildgerechten (waarvan de laatste voor twee personen). Onder het kopje traditionele hoofdgerechten staat 'gewoner' vlees, maar die worden uitsluitend voor tenminste twee personen geserveerd. Daarmee dwing je de gast in een keurslijf.

Min of meer gedwongen kiezen we voor wild en rode wijn, Cousino Macul Antiguas Reserva (€36 per fles), een Chileense cabernet sauvignon uit 2006. Mooi krachtig van smaak, een topper uit de Valle de Maipo – waar de recente aardbeving slechts weinig schade aanrichtte. De wijn vloeit soepel samen met Zandstra's wildpaté in een korstdeeg (€12,50), geserveerd met gemarineerde, gebakken bospaddenstoelen, pasta en cumberlandsaus. "Twee royale plakken, mooi op smaak. Met hazelnoot, enkele jeneverbessen en een lekker kruidige saus met citrus."

Hermus ontdekt op zijn voorgerechtbord een weinig subtiele hoeveelheid gebakken, gebardeerde fazantenborstfilet (€16,50), geserveerd met bospaddenstoelen op een gemengde salade. "Potdorie, wat veel fazant. En nog meer sla. De fazant heeft wel een fijne stevige smaak, maar is te droog, ondanks het omwikkelen met spek. Mijn moeder hield onze zelf geschoten fazanten vroeger een stuk sappiger."

Om de keel te smeren neemt Hermus een fris moment (€5,95), volgens de kaart een verfrissende creatie zo vlak voor het hoofdgerecht. In dit geval gaat het om een soort spoom van passievruchtsap, prosecco, Passoa en een takje munt. Tikje te zoet.

Uit het voornoemde keurslijf kiezen we een tweepersoonshoofdgerecht: drie soorten wild (€29,50 per persoon), geserveerd met eigen braadjus in een koperen pannetje met gebakken paddenstoelen en gepofte kastanjes. Dat betekent een grote braadpan met twee stukken eend, vier repen haasfilet en twee hertenkoteletten.

Van het vleesdeel bevalt de wat droge hert het minst. Eend en haas zijn niettemin goed gebakken en fijn van smaak. Bij de paddenstoelen komen we de usual suspects tegen (oesterzwammen, champignons), maar ook verrassende en erg lekkere bundelzwammetjes. Alles in echt braadvet geserveerd. "Veel smakelijker dan het kommetje saus dat op het bord staat", meent Zandstra. "De saus is te zoet en bevat te veel kaneel."

Er is nog meer zoet: gewelde Turkse abrikozen met een vanilleaccent en weeïge gepofte kastanjes. De bijgeserveerde aardappelpuree heeft een apart smaakje, dat we niet kunnen thuisbrengen.

De afsluiter bestaat voor Hermus uit bosvruchtensoep (€8,90), geserveerd met een hangopmousse. Het begeleidende glaasje Italiaanse moscato d'Asti (van Luigi V Bosco; €5,40) past er prima bij. Zandstra slaat het dessert over, maar neemt een glaasje Bimbadgen Estate botrytis semillon uit Australië. Smakelijk, dat zeker, maar met €7,75 veel te hoog geprijsd. Elders dronken we 'm voor de helft van de prijs. Cartouche is bepaald geen koopje.