Heftige filmscène in Gronings Koetshuys
DVHN | Gepubliceerd op 14 juni 2010, 10:37 Laatst bijgewerkt op 29 juli 2011, 10:23'Wilt u de Westmalle dubbel in een ongespoeld glas of een gespoeld glas?" Zo'n vraag horen we niet vaak na het bestellen van een flesje trappistenbier. Maar er gaat een wereld van mores schuil achter bier drinken in België, en de bediening in het Groningse eetcafé 't Koetshuys is daarvan op de hoogte. Dat doet deugd. Wij laten de Belgische puristen voor wat ze zijn en kiezen voor een fris gespoeld glas. Per slot van rekening is Zandstra op dienstreis in Belgisch bierenland, dus kan hij Hermus en diens tafelgenote niet terecht wijzen.
Nippend kijken we rond in het nog niet zo oude eetcafé aan het begin van de Blekerstraat, iets buiten het stadscentrum bij de Westerhaven. Een beetje 'nouveau-ouderwets' interieur, met veel hout: op de vloer, langs de wand en in het meubilair. Een tikje kaal ingericht, maar met de toeloop van publiek wordt de sfeer warm. De bediening doet er alles aan om dat zo te houden. Vriendelijk, informerend en ter zake kundig. Nu nog iets steviger bestek, dan hoeven de gasten zich niet als de nieuwe Uri Geller te voelen als ze te veel druk uitoefenen op de vork.
De disgenote kiest de lauwwarme salade met geitenkaas, walnoten en een honing dressing (€6,75). De walnoten legt ze terzijde, want met haar notenallergie zou er zomaar snel een ambulance nodig zijn. De kaas met honing, geserveerd op een bultje lichtaangemaakte sla, gaat met groot gemak naar binnen. "Een lekkere zachte kaas, maar met een mooi geitige smaak", is haar waarderende oordeel.
Iets terughoudender is Hermus over de salade van gerookte zalm met een citruscrème en pijnboompitjes (€7,75). Hij vindt de zalm mondjesmaat geserveerd en ook de smaak is aan de dunne kant. Maar de citruscrème is delicaat, de geroosterde pijnboompitjes bieden een fijn tegenwicht.
't Koetshuys werkt behalve met een vaste menukaart ook met daghappen. Een enkele keer serveert het ook een seizoensgerecht. In dit geval de niet te vermijden asperges klassiek (€16,50). Hermus' eetpartner besluit dan ook deze niet uit de weg te gaan. Op het bord verschijnen vijf asperges, dikke weliswaar, maar geen uitbundige hoeveelheid. De witte stengels zijn naar haar smaak te 'beetgaar': "Ze mochten wel wat slobberiger." De klassieke begeleiding omvat (reepjes) ham, hardgekookt ei en keurig geklaarde gesmolten boter.
Voor de begeleidende wijn kunnen we kiezen van een verrassende wijnkaart. Die is niet uitgebreid, maar uitstekend samengesteld. Prima huiswijnen, en de fleswijnen kosten maximaal €19,50. Behoorlijk voordelig als je weet wat die bij de wijnhandel kosten. Wij kiezen voor een grüner veltliner van Sepp Moser uit het Oostenrijkse Kremstal (€19,50), een wijn die kruidig en fruitig tegelijk is.
De Oostenrijkse wijn past uitstekend bij Hermus' hoofdgerecht: traditioneel Marokkaans gemarineerde runderhaasjes (de XL-portie à €18,50). Wat moet dat nu op een Nederlands eetcafémenu? Het blijkt de signature dish van de Marokkaanse kok die bij de start van het eetcafé nog in de keuken stond. "Had 'ie van zijn grootmoeder", luidt de verklaring. "Belde hij even met Marokko. Zelf kookte hij gewoon klassiek Frans en Nederlands."
De Marokkaanse chef is intussen weg, het gerecht is blijven staan. En het moet gezegd: een heel goede keuze. Er komt een bord vol met puntjes runderhaas, waarin de malsheid is gemasseerd met de mysterieuze smaken van de soek. We proeven koriander en gemengde specerijen van ras el hanout. Een fantastisch subtiele smaak. De bijgeserveerde, zoetig aangemaakte salade past naadloos. De friet is oké.
Alles is met mate geserveerd, dus is er nog ruimte voor een dessert. Hermus houdt het kalm met een crème brulée (€4,50) en een glaasje van de dessertwijn Banyuls (€3,75). Een knikje toont zijn goedkeuring. Aan de overkant van de tafel gaat het er heel anders aan toe.
De eerste happen van de huysgemaakte vanilleparfait met caramelsaus (€3,50) leiden tot luidruchtige taferelen die herinneren aan de orgastische lunchroomscène in de speelfilm When Harry met Sally. Het publiek in ons café eet ongegeneerd door: vermoedelijk zijn deze habitués wel gewend aan het geluid van vrouwelijke wellust. Het is nog betaalbare wellust ook.






Reacties Inloggen