Als het even kan, eten we buiten. Daar bejubelen we in het voorjaar de vroege zomersignalen en wentelen ons er graag in de laatste zonneflakkeringen der herfst. Want buiten lijken de zintuigen meer in samenhang te functioneren, daar staan ze in dienst van het genieten; het Nederlandse klimaat dwingt ons immers al vaak genoeg naar binnen. Dus, beste mensen, neem het er vandaag van. Lees deze column snel uit en ga ergens buiten eten. Trek desnoods een jas aan.

Nu heeft dat buiten eten ook allerlei nadelen. Het eten koelt snel af, er zijn insecten terwijl de meeste kelners zich juist minder vaak tonen en het meubilair is doorgaans minder comfortabel. De grootste ergernis is evenwel de rokende medemens. We hebben niets principieels tegen roken, maar de combinatie met eten is niet fijn. Eet je lekker buiten, met de smaakpapillen strak in het gelid, gaat er achter je een sigaar in de brand. Funest.

We treffen het vandaag. Op het drukbeklante overdekte terras van Italiaans ristorante pizzeria Monte Giove in Norg rookt geen van de gasten. Opmerkelijk, maar des te plezieriger. We zitten aan grote dinertafels, met uitzicht op de brink. Los van deze typisch Drentse aanblik biedt Monte Giove (Jupiters berg) wel degelijk een Italiaans gevoel. Dergelijk flamboyante gevels met grote neonletters in bijna tartend blauw en groen zie je immers overal langs de Ligurische en Tyrreense kust. Binnen meer Italia: terrakleuren, plavuizen, Romeinse zuilen.

De kelner begroet ons met aplomb en Randstedelijke tongval. Vlot brengt hij twee flesjes pils van Moretti (à €2,75), maar zonder juist drinkgerei. "Tja, ut glos is van Hainukken", verontschuldigt de ober zich, "want die Italianen zijn zo krenterig met glazen!" Wel merkwaardig, want Heineken nam de Italiaanse brouwer al in 1996 over. Erger is dat het glaswerk een vieze grijze aanslag heeft.

Snel over op de wijn. Hermus vist uit het aanbod een mooie rooie uit 2009, die in het Italiaans pinot nero heet en afkomstig is van Viticoltori Caldaro in Alto Adige. Op de kaart staat hij als Blauburgunder van Kellerei Kaltern in Süd-Tirol. Hoewel de naam anders doet vermoeden, is het een Italiaanse wijn, beaamt de kelner. "Hij komt uit grensregio met Oostenrijk. Daar schreeuwen ze Duits."

Met twee borden antipasti (à €9) keren we terug naar de Méditerrannée. Geen verpletterende kwaliteit, wel enkele goede Italiaanse smaken. De antipasti di mare bevat prima rauwe zwaardvis, tonijn en inktvis, besprenkeld met royaal olijfolie. De polpo (inktvis) ligt op een relatief grote bult onsamenhangende 'salade' van rijst, peen, maïs en rode bonen.

Dezelfde rijstsalade zien we bij de antipasti di terra, maar valt nog meer op omdat het miniplakje vitello tonnato in geen enkele verhouding staat. Ook het heerlijke gedroogde vlees, mogelijk bresaola of coppa, is wat minnetjes qua omvang. Verder ligt er één balletje, formaat pingpong. We willen graag weten met welke Italiaanse specialiteit het betreft. "Dat?", zegt de kelner, "da's een gehaktbal." En verdomd, we proeven iets van jus…

Zandstra vervolgt met een van beste vindingen uit de Italiaanse keuken: lasagne, in de variant peperoni gorgonzola (€13), met rundergehakt, bechamelsaus, paprika en gorgonzola – de bekende romig-pittige Italiaanse schimmelkaas. "Goed uitgevoerd", klinkt het oordeel. "Een mooi ensemble, niets overheerst." Wel zware kost: op tweederde wordt de witte vlag gehesen.

Voor het hoofdgerecht haalt Hermus stevig door met filetto alla Siciliana (€22), biologische ossenhaas met kappertjes, olijven, Spaanse peper en tomatensaus. Een geweldig mals en smakelijk stuk vlees, met een eveneens smakelijke begeleiding, zij het wel een krachtige. "Bijna zonde van het delicate vlees", zegt Hermus.

Als nagerecht zet Hermus met genoegen zijn tanden in de panna cotta (€6,50), waarin de Italiaanse cuisine eenvoud en smaak doeltreffend samenbalt. Dan nog kan er onderweg van alles misgaan, maar zo niet bij Monte Giove. "Fantastisch lekker", zegt Hermus.

Zandstra treft het wat minder met de semifreddo (€6,50), dat hoort – het woord zegt het – een halfbevroren lekkernij te zijn, maar dit is meer een parfait of gewoon roomijs. Het smaakt sterk naar amaretto. Ter completering schenkt Monte Giove een aardige moscatel oro (à €5), een vino de licor van Torres uit… Spanje. De rekening vermeldt later vin santo del Chianti. Italië, inderdaad.