Hermus had nog veel haar en Zandstra veel haast. Hoe anders is de situatie 10 jaar later... Eén ding is onveranderd sinds we de eerste keer met elkaar gingen eten voor Buiten de Deur: nog altijd gaan we wekelijks samen dineren, lunchen, snacken, grazen.

Om ons heuglijke jubileum te vieren, sporen we vandaag naar Zwolle. We pakken ons cadeautje uit bij De Librije. Niet bij de vermaarde hoofdvestiging, daarvoor moeten we te lang van tevoren reserveren en te veel soebatten bij de centenbeheerders van deze krant, maar bij Librije's Zusje. Met één Michelinster, dat wel.

Librije's Zusje zit in de voormalige gevangenis die het echtpaar Jonnie en Thérèse Boer liet ombouwen tot luxe hotel. De sfeer is er formeel en losjes tegelijk, professioneel en gastvrij. Daarin is de hand van gastvrouw Thérèse te herkennen, alsook in de matig zittende stoelen in tijgerprint en de losjes vallende jurken van de bediening, waarvan de overwegend grijze kleur echter detoneert.

For old times' sake gaan we voor het (Me)nu en toen, een diner van zes gangen voor €92,50 dat een mengeling is van klassiekers van De Librije en nieuwe vondsten. Maar voordat we daaraan toekomen zijn er eerst de mondvermaakjes. Jonnie's overbekende maar nog altijd verrukkelijke lolly van eendenlever, een heerlijke en verrassende groentecracker, een smeuïg wafeltje geitenkaas, een piepklein 'broodje' haring en een krakeling van olijf met ansjovis. En o ja: ook nog sardientjes 'in blik', in een heerlijk friszure tomatensaus.

Pas daarna beginnen we met het menu, waarbij we een passend wijnarrangement kiezen. Zes wijnen, maar ach: we zijn met de trein. De eerste heet Kus van Therèse, een rosé van de regentdruif, uit Nederland. Die moet het opnemen – en dat valt niet mee - tegen een tartaar van kalf met spekbokking en een eigen bouillon met merg en koolrabi. Als bonus drijft erin een geweldig smakelijk balletje gevuld met gestoofde kalfstong.

Over de kabeljauwrug met schorseneren en morilles zijn we blij met de bijbehorende Saint Verran, een tikje 'vettige' witte wijn. Past mooi bij het visje, dat vriendelijk is beschuimd. De schorseneren zijn echter zeker niet geweldig. "Veel te taai", proeft Zandstra. Die vervolgens wel juicht bij de volgende schotel, langzaam gegaarde makreel met watermeloen en onze eigen pindasaus. "Pindasaus wordt zelden op dit niveau geserveerd, maar gaat fantastisch samen met de sappige makreel en het schuim met daarin accenten van citroen, limoen en jasmijn. Om het af te maken, zogezegd."

Bij de geitenkaas met mierikswortel, puur sap van komkommer en munt met geraspte Belper Knolle-kaas wordt Hermus bestraffend toegesproken door de bediening. Met een glimlach, dat wel. Hij kijkt namelijk zonder toestemming onder het gatendekseltje, waarop de kaas ligt. Dat lichten van het deksel en het onthullen van het verborgen tweede deel van deze gang, is háár taak: "Maar menéér…! Daarvoor zijn wij er toch?!" De serveerster toont niettemin begrip, omdat Hermus alles in een spectaculair tempo opeet. "Ahhhh, hemels." Ook heel mooi: het gerecht wordt begeleid door een Japanse Kizan saké, een subtiel smakende rijstwijn. "Kijk, dat is een verrassende keuze! Daaraan denk je zelf niet zo snel."

Het 'hoofdgerecht' is het 'geheime filet' van het Ibérico varken, gepofte granen en zaden, langoustine en een jus van zuurkool. Wat er geheim aan is wordt niet duidelijk. Zandstra vindt het 'gewoon' een type casselerrib. Hermus is enthousiaster, looft de zoutige smaak die mooi past bij de zurige jus en het gepofte vogelvoer. "Vijf gangen in deze sterrentent en we hebben al meer geitenwollensokkeneten gehad dan in de meeste biologische eethuizen: quinoa, pitten van pompoen en zonnebloem; het blijft maar komen. Maar als het op deze manier gaat: graag!"

Om even op smaakadem te komen volgt een dessertamuse: een shake van rum en dragon. Ook deze bevalt enorm, want het anijzige van dragon verfrist de rum. We sluiten af met Hollandse bramen, gezouten amandel en ijs van ginger beer. Waarom ze het niet ginger ale of gemberbier noemen blijft onduidelijk, maar helder is wel dat wij hier ons eigen feestje zitten te vieren.

We nemen nog een glaasje Kärcher auslese uit Burgenland. "Goed jubileum, Hermus", vonnist Zandstra. "Volgende week weer?"