De Muggebeet in Meppel heeft voldoende in zich om gasten te behagen. Het vriendelijke interieur, met superieur onderhouden sanitair, stelt mensen op het gemak. Oude foto's die elders oubollig zouden aandoen, dragen hier bij aan de intieme sfeer. Jammer alleen dat een vage rioollucht in de zaak hangt, maar bij verkeerde weersomstandigheden gebeurt dat iedereen thuis ook wel eens.

Wij verjagen de geur met een biertje van de respectabele bierkaart. Zandstra vindt warmte bij een Belg, de rode Chimay Première (€3,50), Hermus zoekt volume in Erdinger Hefe Weisse (€3,60) uit Duitsland. We zijn weer eens met de trein, dus laten we elke voorzichtigheid varen.

De Muggebeet heeft zijn gerechten gevangen in namen als Muggebloed (tomatensoep) of Muggebult (ossenhaas). Een tikje flauw als je ziet dat er veelbelovende gerechten op de menukaart staan – met liefst vier van de elf hoofdgerechten in vegetarisch – die zeker niet overdreven goedkoop zijn.

Voor Zandstra vangt het avontuur aan met wildpalet (€11,50), drie soorten wildbonbons van eend, wildzwijn en hert. Het triootje belandt op een mooi bordje, elk begeleid door een ander sausje, maar alle in de categorie zoet met een tikje umami. "Mooi eendje", meent Zandstra, "tikje rokerig, tikje plukkerig." De 'lolly' van zwijn deelt eveneens in de lof. "Lekker rillette-achtig, wat lichtzurig." Het hert wordt zonder veel commentaar weggewerkt. "Leuke, lekkere en compacte hapjes", luidt het finaleoordeel.

Hermus kiest voor de Meppeler Lieveling (€9,50), huisgemarineerde rundercarpaccio. Want hij voelt zich behoorlijk vlezig vanavond – en kiest daarbij een flesje ronde Bacanal crianza (€19,95) van Bodegas Padro uit het Spaanse Taragon uitgekozen, die zijn werk naar behoren doet. "Het vlees ziet er wel erg rood uit, vind je niet", vraagt hij Zandstra. Hij wacht het antwoord niet af: "En de kappertjes, halfgedroogde tomaten, rauwe rode ui en raspsels van parmezaan leiden ook al niet tot een geslaagde uitvoering van Cipriani's culinaire vondst. Maar het is best lekker."

Zijn gesputter weerhoudt Hermus er niet van op het vlezige en amoureuze pad verder te gaan met de Kalverliefde (€22,50), een kalfsentrecote met een Chinese vijfkruidensaus. De saus wordt apart geserveerd, omdat Zandstra dat voor zijn hoofdgerecht ook verzoekt. Het blijkt een goede zet, want kaneel en anijs domineren, wat het geheel nogal zoet maakt. Het ergste is echter dat het vlees droog, taai en flauw is. En door de vorm en het ontbreken van vet herkennen we het vlees niet als entrecote.

De bijlagen bevallen beter. De frieten zijn onovertroffen, de mayonaise is net zo lekker als huisgemaakte. De gebakken aardappelen zijn weliswaar erg matig, maar de eenvoudige salade – ei, tomaat, alfalfa, komkommer en diverse soorten sla – is afgemaakt met een mooi strenge vinaigrette. Het lijkt wel alsof er hier een Vlaamse kok staat.

Zandstra prikt vanavond met beduidend meer plezier dan zijn tafelgenoot. Zijn Gesnater op het plein (€19,50), gebakken eendenborst met een zoetzure saus. De saus is een inferieur soort zigeunersaus. Maar de eend is perfect gegaard. Helemaal vrolijk wordt Zandstra van de begeleidende 'ratatouille' van courgette, aubergine, sperzieboon, paprika, tomaat en paddenstoelen. "Mooi bereid. Slobberzacht."

Hermus hoopt op rehabilitatie bij het nagerecht met zijn Drentsche heerlijkheid (€8,75), een canneloni van groene appel, gevuld met een mousse van peer, omgeven door dadels en vanillesaus. Dat eerherstel had goed kunnen lukken – hoewel de perenmousse helaas wat 'brokkelig' is – ware het niet dat de kok in een vlaag van verstandsverbijstering er een bult meloen tegenaan gooide. Een misser.

Zandstra hapt onderwijl stilletjes van zijn mango-passiebavarois met mandarijntopping (€7,50). Dat is absoluut geen briljant nagerecht, want onder meer samengesteld met blikvruchten, maar ook zeker niet slecht. Zandstra ziet echter Hermus' onweersgezicht en durft nauwelijks nog iets te zeggen. Beleving loopt soms uiteen.