Het monumentale pand op de hoek van de Oude Boteringestraat en de diepenring in Groningen stamt uit 1634. Het is verbonden met het veel grotere patriciërshuis ernaast, samen vormen ze het bijzondere stadshotel Corps de Garde, genoemd naar de toenmalige Hoofdwacht. Aan de rand van het stadshart, te midden van statig Groningen; de rechtbank, het Guyotplein, de grandeur der Ossenmarkt, eronder de mooiste parkeergarage van Europa, op de hoek het vroegere woonhuis van schrijver W.F. Hermans.

Corps de Garde is een stadshotel in de categorie 'driesterren-plus', met 19 ruime kamers in allerlei prijsklassen. Maar wij komen niet om te slapen, wij moeten aan het werk. Dat treft. Want onder de naam lounge & lunch is de hotellobby tussen 12 en 14.30 uur tevens lunchroom annex koffiehuis (behalve op zondag en maandag).

"Ook nog lees- en schaakzaal", kijkt Zandstra naar de grote, goedgevulde boekenkast, de stamtafel met glossy's en een schaakbord in beginstelling. We zien boeken over muziek (The Beatles), beeldverhalen (Kuifje) en over eten. "Wonderlijk hoe interesses overeen kunnen komen", ziet Hermus. Aan de wand achterin hippen felgekleurde vogels onophoudelijk heen en weer op een flatscreen. Binnenkort weer de dvd met een gezellig haardvuur.

De lounge kenmerkt zich door rust en kalmte, met een ingetogen, weloverwogen stijl. Behalve het beeldscherm met nepvogels getuigt vrijwel alles van smaak, nergens te zwierig of zwaar aangezet. Chic op z'n Gronings. We zitten op uitstekende stoelen, die desondanks enige revisie kunnen gebruiken, en aan mooi houten tafeltjes. De muziek is gedempt, evenals het publiek.

De vriendelijke kelner schenkt eerst een smakelijke café au lait (€2,50), vlot gevolgd door een glaasje droge witte huiswijn, een sauvignon blanc uit Chili (€3,50). Het lunchaanbod bestaat voor het grootste deel uit Kleine Broodjesproeverij: voor €8,25 kiest de gast 3 belegde broodjes uit een gevarieerd, nieuwsgierig makend aanbod, met ruim aandacht voor vegetariërs.

Ons staat een trio verschillende broodjes te wachten. "Maïs, meergranen, wit", zegt de kelner. "Ze zijn niet heel groot, maar onze ervaring is dat de meeste mensen aan drie wel genoeg hebben." Hermus lepelt soepeltjes op: "Rollade met oosterse pindadressing; garnalenkroketje met dilleroom; gerookte eendenborstfilet met sinaasappelmarmelade." Het klinkt als een klok.

Zandstra blijft niet achter en gooit rosbief met wasabimayonaise in de strijd, geflankeerd door mousse van gerookte forel met karamelappeltjes, het derde broodje laat hij vervangen door een tomaat-basilicumsoepje met blokjes mozzarella. "En nog een glaasje witte wijn, graag." De beer is los.

Elk bord oogt als een plaatje. Een rechthoek met drie vakjes, met daarin royaal belegde, veelvormige minibroodjes, hier en daar voorzien van frisgroene rucola. Ook de smaak oogst lof. Het garnalenkroketje zucht onder een fikse kwak zachte dilleroom, maar is top. De rollade is doorsnee, maar in samenhang met de zoetpikante pindasaus en verse bosui toch ook geslaagd. "En de eendenborst is een fijne combi van rooksmaak en bitterzoete marmelade", besluit Hermus.

Zandstra begint bij het kopje soep. "Heel aardig. Mooie consistentie, zoet maar pittig. De basilicum proef ik niet." De rosbief lijdt niet onder de scherpe wasabi (Japanse mierikswortel), want de mayonaise buffert enorm. De 'karamelappeltjes' van het andere broodje blijken gewoon stukjes gesneden appel met karamelsaus. Samen met de forelmousse erg lekker, maar niet wat je verwacht.

Dan besluit Hermus dat hij meer broodjes wil. Twee om precies te zijn. Dat aantal is Zandstra te gortig, maar eentje is voor hem wel haalbaar. De kelner vertelt desgevraagd dat vijf broodjes het nieuwe record zou zijn, waarop Hermus ogenblikkelijk reageert met boerenbeenham met aspergesalade en Amsterdamse bitterbal met mosterd. Zandstra eindigt met paté met cranberrycompote.

De paté is van de zachte romige soort, waarop te veel suikerzoete vruchtencompote ligt. De bitterbal is wat klein voor zijn broodje maar smaakt als verwacht. Hermus' tweede broodje puilt juist uit van de aspergesalade en smakelijke ham. Hij werkt alles is in geen tijd weg en zet aldus de nieuwe standaard. "Nu nog een dubbele espresso en we gaan." Zo gezegd, zo gedaan. Maar we keren zeker terug.