Schnitzels als deurmatten. Het staat Hermus nog zó voor de geest. "In het Westerkwartier, ergens langs de A7 stond het op een bord. Jaren geleden reed ik er vaak langs." Naar verluidt maakte brand of ander ongerief een tijd geleden al een eind aan dit lokkertje voor beroepschauffeurs. Maar daarmee verdween de schnitzel zeker niet uit de streek. In truckerskringen staat het wegrestaurant In de Klaver in Niebert goed bekend. Onder meer om zijn schnitzel.

De pleisterplaats op het traject Groningen-Drachten zit stevig verankerd in het collectief geheugen der asfaltridders. In de jaren zeventig lag In de Klaver nog pal aan de route, maar sinds de voltooiing van de A7 rijden truckers graag een stukje om. De grote parkeerplaats achter het bedrijf is het domein van vrachtwagens. Dampend parkeert de ene diesel na de andere. Ronkend, schokkend en dan een diepe zucht – strak in het gelid. Het transport pauzeert.

Een rits personenauto's wijst op de aanwezigheid van 'gewoon' volk, wat binnen wordt bevestigd. De entree voert door een vrij donkere zaal met meerdere biljarttafels. Aan de wand hangen dartsboards. De tweede ruimte herbergt de grote bar en een stuk of wat tafels met daaraan voornamelijk mannen. Sommigen eten, biertje erbij, babbeltje met collega's of stamgasten.

Het derde vertrek is het eigenlijke restaurant. Ruim en sober van opzet. Functioneel ook. De drukte is opvallend, zeker voor een doordeweekse dag. Twee grote families, een paar gezinnen, wat stellen en later op de avond nog meer chauffeurs. We ramen het totale bezoek op al gauw zeventig mensen.

Een van de kelners brengt twee flesjes Palm (à €1,90) en de menukaart. Wat prijkt er bovenaan de lange, overwegend traditionele reeks gerechten? De schnitzel! Zandstra's keus is snel bepaald: met zigeunersaus graag (€22,50). Hermus sluit aan bij de alpinistische gedachte en kiest tussen Schweinehaxe en Cotelette Suisse. Het wordt de Zwitserse karbonade, gevuld met ham en kaas (€22).

De prijs lijkt hoog, maar In de Klaver hanteert de automatische driegangenformule: elk hoofdgerecht gaat vooraf door een soep naar keuze en eindigt met ijs met vruchten en slagroom of een nagerecht naar keuze tegen een geringe meerprijs. We mogen kiezen uit champignon-, tomaten-, kippen-, mosterd- en groentesoep. De kommen staan in een ommezien op tafel.

Hermus' mosterdsoep is smakelijk; romig en pittig, met wat verse preireepjes bovenop. Het zachte spek maakt de soep een tikje aan de hartige kant. Zandstra's kippensoep is echt te zout. De soep bevat wel veel gevogelte, maar vooral ook deegwaar. "Hij had beter vermicellisoep kunnen heten", vindt Zandstra. Het bier komt goed van pas.

De 'aparte' wijnkaart vermeldt dezelfde drie Italiaanse wijnen als de dranklijst; alle van Pasqua uit Puglia. We opteren voor een karafje met een half litertje neutrale rosé (€7,50). Zandstra's bord blijkt bijna te klein voor de imposante lap geplet en gepaneerd Alpenvarken. "Een fijn zwijn", proeft Zandstra. "Goed bereid, zeker niet te droog." Uit Hermus' ribkarbonade komt de kaas enthousiast naar buiten zetten, maar er blijft genoeg vulling over. De smaak is acceptabel, al is de kotelet net te ver doorgebakken.

De bijgerechten lopen ver uiteen. De rauwkostsalade blinkt uit in doeltreffende eenvoud: knapperverse ijsbergsla, komkommer, tomaat en een lekker frisse dressing. De zachtzoete peertjes zijn eveneens prima, maar de gebakken aardappelen zijn prut en de bloemkool boterzacht, net als de sperziebonen.

Het standaardnagerecht van Zandstra oogst vooral lof onder de liefhebbers van softijs en blikvruchten. Tegen €0,95 extra (zo staat later op de rekening) krijgt Hermus vloeibare chocolade-suikersaus over zijn ijs, wat In de Klaver een dame blanche noemt. Het is zoals het is.

Precies daarin ligt een groot deel van de kracht van het wegrestaurant: het is zoals het is. Hier geen pretenties. Een ieder doet wat-ie doet. Wij genieten in het bijzonder van de ostentatieve, licht flamboyante serveerster van zekere leeftijd die, gepokt en gemazeld in het wegrestaurantvak, routineus en breed lachend flirt met truckers, vaders en opa's. "Wát een onverwoestbaar goed humeur", concludeert Hermus.