Verstopt in een typisch naoorlogs jarenvijftigwijkje in Groningen, deels opgekalefaterd, zetelt eetcafé De Omhelzing. Een bijzondere plek: een miniwinkelcentrum met fraaie pastelkunstwerken aan de gevels, waar ook een cafetaria, een kapper en een Spar huizen. Niet direct een locatie voor een Indonesisch eethuisje.

"Wat leuk dat jullie er zijn!", roept de gastvrouw enthousiast en spreidt haar armen als een operazangeres. Eén brok flamboyante Indonesische archipel vult de ruimte. Zwarte krullen schudden, gestifte lippen in een koffiebruin gelaat lachen. We aarzelen. Oké, we zijn hier niet voor het eerst, maar we komen nu ook weer niet zó vaak dat we onze gastvrouw meteen in de armen vallen! Maar wacht… het is hier De Omhelzing. Zou het…

Net als we helemaal klaar zijn voor een extra warm welkom, zwaait onze beoogd welgevallige haar armen in één beweging door het restaurant, zegt: "Zoek maar een tafeltje uit, hoor!" en vervolgt stoïcijns haar werk achter de bar. Verbouwereerd nemen we plaats en bestellen een pils. De troost komt van Dommelsch.

De relaxte sfeer in het restaurantje masseert elke teleurstelling weg. We krijgen de zachtzoete jazzy klanken van Madeleine Peyroux als amuse, gevolgd door een smaakvol blueshapje van Otis Redding. Lichte tinten overheersen het interieur. Er hangen zwartwit foto's, een enkel schilderij. In de vensterbank staan plastic planten, op tafel flikkert een rood nepvlammetje in een waxinelichtjeshouder.

De menukaart biedt direct gezelschap voor ons bier. De Omhelzing eerbiedigt het 'heilige' getal 7 in haar gefrituurde entrees. We bestellen Lumpia De Omhelzing (€4), 7 heerlijk op z'n Indonesisch gekruide vegetarische loempia's, geserveerd met een zoetzure saus, en Pangsit (€4,50) in bladerdeeg gefrituurde tofu, bereid met verse kruiden, vergezeld van sesamolie, geserveerd met pittige zoetzure saus. Op tafel verschijnen 14 lekkernijtjes met een deegjasje en 1 schaaltje zoete chilisaus uit een flesje.

De knabbelarij is van een mooi pure eenvoud. Smaak in een smaakrijk korstje. Beide snacks zijn bepaald niet voorzichtig gebakken. "Bruin is lekker", proclameert Zandstra en hapt erop los. De knapperige miniloempiaatjes, sigaartjes van een centimeter of vijf lang, zijn van relatief dik deeg en gevuld met ietsje kool, peen, ui, knoflook. Ze zijn erg lekker, maar de pangsit steelt de show. Het luchtige, krokante deeg is superbros, zo groot als een schoteltje met in het midden een knikker gekruide tahoe. "Handwerk", prijst Zandstra. We proeven knoflook, selderij en een vleug sesamolie. Een voltreffer. Zéven voltreffers. Kop of munt wijst Hermus vier stuks toe.

Allengs stroomt meer publiek binnen, ook een aantal afhalers. Veel vaste clientèle, want nu wél een enkele omhelzing tussen gast en gastvrouw, die bovendien voor het gezelschap meteen de juiste drankjes opsomt. Hermus heeft zin in pit en vervolgt met ayam bumbu rica rica (€14,50), authentiek heet gebakken kipgerecht in een verse sambalmarinade, bereid met fijngemalen laoswortel en purutblad. De stukjes kip zijn danig scherp gekruid met rode peper, maar botermals en enerverend gearomatiseerd met lichtvoetig citroenblad en sprankelende laos. "Fabelachtig lekker", meent Hermus.

Zandstra leest Tip! op de menukaart en bestelt Tahu telor (€16,50), letterlijk omschreven als gebakken tahu omhelst met omelet, geserveerd met verse groenten met geurige witte Padangrijst begeleid met een heerlijke katjangmarinade in soyasaus. Volgt u het nog? Het gerecht omvat een stevig bruin gebakken, grote omelet die is gevuld met tahoe en bladselderij, en bedekt met een bult verse taugé. In een apart schaaltje zit pinda-sojamarinade die over de omelet dient te worden gelepeld. "Hartig en zoet, zacht en knapperig, licht notig", proeft Zandstra, "niet briljant, maar wel donders lekker."

Ook de bijgerechten mogen op bijval rekenen. De sajoer lodeh – gemengde groente met kokos – is weliswaar een tikje waterig waardoor de kokossmaak wordt weggepoetst, maar sperzieboon, peen, kool en maïs bieden Hermus niettemin een fijne blusser. Ook de gesauteerde groente (kool, peen, roerei) en de te bescheiden hoeveelheid atjar ketimoen (zoetzure komkommer) werken verzachtend, al werkt witte rijst het best. "En gelukkig is er bier", besluit Zandstra wijs.