Column Rosa Timmer: Bevroren

Het is niet eens het weer dat me nu stoort. Of de verplichte feestdagen of het feit dat niemand zijn huis uit komt na vijf uur ‘s middags. Toch ligt over deze maanden altijd een waas, alsof ik rondloop met watten in mijn hoofd. Er niet helemaal ben.

Het komt misschien door de herinneringen aan mijn ouders die ziek werden. Het was altijd in het duister dat de doodsangst ons bij de keel greep. Of nee, niet doodsangst, de levensangst. Het idee dat er iets zou gebeuren waardoor de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn.

Registreer gratis en lees dit artikel

Heeft u al een account? Inloggen

Door op verzenden te klikken ga ik akkoord met de algemene voorwaarden en privacy statement

Na registreren leest u direct verder

Gefelicteerd! U bent nu geregistreerd

U kunt met deze registratie elke maand 6 plus artikelen lezen.
We wensen u veel leesplezier.

Limiet bereikt

U heeft de limiet van 6 plusartikelen voor deze maand bereikt. Op de eerste dag van de volgende maand vullen we het tegoed weer aan. Of neem een abonnement voor onbeperkte toegang.

Abonneren

Bent u al abonnee?

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.