Opinie: Waarom ik niet meer ga stemmen

Voor het eerst in mijn leven ga ik niet stemmen. Ik trek geen geel hesje aan, maar ik keer de politiek de rug toe. Het is over en uit met het vertrouwen in een deemoedige overheid.

Wie het Dagblad van het Noorden woensdag opensloeg op pagina 24 en 25 sloeg de schrik om het hart. Noordoost-Groningen en de Veenkoloniën veranderen in één kolossaal industrieterrein. Windmolens tot 200 meter hoogte bepalen binnenkort de skyline van dit ooit weidse land.

En wie het verslag las kreeg een vieze smaak in de mond. De gedeputeerde Nienke Homan van GroenLinks geeft ruim baan aan het Groot Kapitaal. Overal mogen in Groningen windparken aangelegd worden mits de projectontwikkelaars (lees: hongerige kapitalisten) in gesprek gaan met de omwonenden.

Hagelslag

Het vorige provinciebestuur onder leiding van William Moorlag wilde geen ‘hagelslag’ in Groningen, maar windparken geconcentreerd op drie plaatsen. Ook daartegen rees fel verzet. En hoe. Borden met hakenkruizen, politici uitgemaakt voor fascisten, sprekers tegen windmolens met de dood bedreigd.

Horende doof?

En nu wil deze gedeputeerde overal in de provincie windparken. Wil zij Groningen totaal onleefbaar maken? De aardbevingen hebben al een knauw opgeleverd; windmolens doen de rest. Is zij horende doof? Ziende blind?

Politici (ik heb het vaker geschreven en gezegd) hebben geen enkel oog voor het landschap. Aan de bewoners die zich thuis voelen in dat landschap hebben zij helemaal geen boodschap.

Authentiek

Ik ben geen geboren Groninger, maar woon hier vanaf 1973, ik ben een kind van de grote rivieren, dorp aan de Waal. Aan het eind van de vorige eeuw dreigde die Waal te overstromen. Evacuatie van dorpen. Overheid in paniek. Meteen een plan om alle dijken kaarsrecht te maken als een soort Hondsbossche Zeewering. Weg uniek rivierenlandschap, weg kronkelende, zo karakteristieke dijken, weg authentiek stuk Holland waar Hendrik Marsman zo fraai over dichtte: ‘Denkend aan Holland, zie ik brede rivieren traag door oneindig landschap gaan’.

Landschap

De toenmalige minister van Verkeer en waterstaat Neelie Smit-Kroes had deze dichtregels kennelijk nooit geleerd op school. Want toen kunstenaars, schrijvers en dichters voorstelden of er geen betere alternatieven voor dijkverzwaring waren, zei zij tegen schrijver Willem van Toorn: „Meneer, vertelt u mij eens, wat is er zo mooi aan dit landschap?”

Straf

De geschiedenis herhaalt zich met het plan van mevrouw Homan ruim baan te geven aan windparken op land. Zij helpt het landschap en daarmee Groningen en haar bewoners naar de Filistijnen. De schrijver Nescio had voor dat soort bestuurders slechts één oplossing: „Straf de verantwoordelijke autoriteiten. Als het kan een beetje hardhandig.”

Cees Stolk is oud-redacteur van Dagblad van het Noorden, schrijver en filmmaker.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.