‘Een goed schilderij is pure emotie’

Kunstenaar worden was een mooie droom, maar niet realistisch, dacht Egbert Modderman altijd. Nu hangt zijn werk tot in de VS en krijgt het een vaste plek in de Martinikerk.

Midden in het atelier staat een groot schilderij van twee mannen, de ene oud en moe en mager, de ander sterk en jong. De lichtval en de levensechtheid van het schilderij roepen associaties op met kunst uit lang vervlogen tijden: negentiende-eeuws naturalisme met een snufje Caravaggio. Maar het is het werk van een Groningse twintiger, anno 2017.

‘Figuratief met een dramatische en religieuze insteek’, noemt Egbert Modderman (27) zijn werk zelf. Sinds 2015 maakt hij schilderijen zoals die op de ezel: gefocust op mensen en hun emoties, geïnspireerd door zijn christelijke geloof. „Die achtergrond en die verhalen zijn belangrijk voor me. Maar ik leg het er niet te dik bovenop, ik ben geen chrístelijke schilder, zeg maar. Het moet universeel zijn, iedereen kunnen aanspreken.”

Eenvoudig

Verwacht bij Modderman dus geen engelen of aureolen en geen titels met bijbelse namen. Hij houdt het liever eenvoudig. Zijn doeken hebben titels als Onschuld of Vertrouwen, ze tonen levensgrote figuren tegen een sobere achtergrond, die de toeschouwer vaak aankijken. „Als iets heel hard en zuiver binnenklapt, dat is mooi”, zegt hij. „Een goed schilderij is pure emotie. En emotie kun je volgens mij alleen oproepen met mensen, echte mensen, die raken je.”

Modderman vertelt achterover geleund in zijn stoel, de voeten op de vensterbank, de handen om zijn koffiemok waar Vermeers Meisje met de Parel op staat afgebeeld. Soms staart hij even uit het raam over de Hoendiepskade, als hij naar de juiste woorden zoekt. Soms schudt hij met grote ogen zijn hoofd, alsof hij zijn eigen succesverhaal moeilijk te geloven vindt.

Ster

Want Moddermans ster rijst snel. Voor de Martinikerk maakte hij een schilderij van Sint Martinus en in 2016 hing zijn werk op de zomerexpositie van de kerk. Stomtoevallig werd het daar gezien door Ger Smit, een Amerikaan uit Groningen, op vakantie in zijn geboortestad. De diepgelovige en niet onbemiddelde Smit was zo enthousiast over de schilderijen dat hij er niet alleen ter plekke een paar kocht, maar thuis in North-Carolina ook een galerie heeft ingericht rond Moddermans werk. „Ik heb een afspraak met hem en zijn vrouw dat ik maak waar ik zin in heb, en zij het van mij kopen als ze het ook mooi vinden. Eigenlijk heb ik dus een soort maecenas, ja, volgens goed oud kunstenaarsgebruik.” Lachend: „Te gek voor woorden, hè?”

De opdracht die hij onlangs kreeg, is zo mogelijk nog mooier. De Martinikerk heeft schilderijen besteld van de Zeven Werken van Barmhartigheid: goede daden waartoe de Bijbel oproept, zoals het voeden van hongerigen en het verzorgen van zieken. De doeken worden drie bij anderhalve meter (”meer dan dertig vierkante meter schilderij in totaal”) en krijgen een vaste plek in de kerk.

”Die dingen moeten dus echt honderden jaren blijven hangen”, zegt Modderman, grote ogen, hoofdschuddend. „Heel veel mensen gaan het zien.”

Tot een paar jaar geleden was kunstenaar zijn, écht kunstenaar zijn, niet meer dan een droombeeld voor hem. „Ik wou het altijd al graag, maar het leek me gewoon niet realistisch. Ik dacht vroeger ook nog dat je alleen kon schilderen als je inspiratie had en dat had ik niet zoveel. Nu weet ik dat het een kwestie is van gewoon aan de bak gaan”

Compromis

Bij wijze van compromis besloot hij na z’n middelbare school maar Ruimtelijk Ontwerp te gaan studeren. „Kunstacademie, maar dan veilig. Daar zag ik mezelf nog wel in werken. Wat was dat een slechte keuze, zeg. Ik vond het verschrikkelijk werk. Negentig procent van de tijd ging het over handgrepen voor keukenkastjes. Ik zag er geen zin in, ik had het gevoel dat ik een volstrekt inwisselbaar leven leidde.”

Dan toch maar een poging doen om iets van dat schilderen te maken, dacht Modderman. Hij studeerde anderhalf jaar aan de Klassieke Academie in Groningen (”Heel leerzaam, hoor, maar op een gegeven moment had ik het wel gehad met de stillevens”) en volgde lessen aan de Art Academy in Florence. Toen voelde hij zich klaar voor het Sint Martinusschilderij dat de Martinikerk gevraagd had. De rest is geschiedenis.

„Ik ben zo ontzettend blij dat het gelukt is”, zegt hij. „Dat mensen waarderen wat ik maak. Daar ben ik best bang voor geweest. Soms nog steeds. Ik werk ongeveer een maand aan één schilderij en daarvan zijn de eerste drie weken altijd doffe ellende. Dan denk ik: ik kan het niet meer, ik kan het net zo goed in de open haard flikkeren. Maar in de laatste week valt ineens alles op z’n plek. En als er dan iemand naar komt kijken en zegt: wat mooi, dan denk ik: ja, het is toch wel wat geworden. Ik doe nu echt wat ik hoor te doen.”

Wat Modderman gedaan had als het níét was gelukt? „Oef”, zegt hij, ”Da’s een goeie.” Hij staart weer even uit het raam, op zoek naar een antwoord. „Als ik heel eerlijk ben, denk ik daar eigenlijk liever niet over na.”

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.