Chris Robinson Brotherhood. Foto: Angela Izzo

‘Het gaat om de songs en de poëzie’

Chris Robinson Brotherhood. Foto: Angela Izzo

Nu The Black Crowes voorgoed verleden tijd lijkt, timmert de voormalige frontman volop aan de weg met Chris Robinson Brotherhood. Woensdagavond treedt de band op in Groningen.

Focus op muziek

Dat voor het interview moet worden beloofd dat niet zal worden gesproken over Robinsons ex-vrouw en filmster Kate Hudson is acceptabel. De focus moet liggen op de muziek en dat is prima. Het doet wel vrezen voor een popster die meer dan dertig miljoen platen verkocht en eigenlijk niet zo veel zin heeft in een zoveelste interview. Het is daarom een aangename verrassing dat de 49-jarige Amerikaan een praatgrage gesprekspartner blijkt.

Aan de vooravond van de eerste Europese tournee met zijn nieuwe band lacht de wereld hem kennelijk toe. Het heeft alles te maken met de naar het zich laat aanzien definitieve breuk met zijn gitaar spelende broer Rich, met wie hij in 1984 Mr. Crowe’s Garden begon. Omgedoopt tot The Black Crowes zou de band in 1990 verpletterend debuteren met Shake your money maker.

Grote opluchting

,,Het was voor mij een grote opluchting mezelf te verwijderen van al dat negativisme, de hebzucht, woede en jaloezie. Die cultuur heerste al sinds eind jaren negentig binnen de band. Ik was de leider van de band, maar als mensen je niet willen volgen, wat heeft het dan nog voor zin?” Robinson kreeg zijn toenmalige bandleden niet meer mee, terwijl hij zelf zegt te barsten van de inspiratie. ,,The Black Crowes was saai geworden. Ik haat het om dit te zeggen, omdat ik weet dat mensen van die band houden. Maar ik zeg het vanuit mijn perspectief, als zanger. Ik kon niet langer zingen in die band, omdat niemand wilde veranderen. Daarom was het voor mij niet moeilijk te stoppen en mijn hart te volgen. Mijn hart lag altijd al bij folk, countryrock en het wat meer experimentele, avant-garde.”

De tijd van de vette riffs die de in blues verankerde classic rock vormgaven, is dus voorbij. Robinson wil niet langer de popster uithangen en zeker niet teren op zijn oude roem. Hits als Jealous ag ain, Remedy en Hard to handle worden niet gespeeld tijdens optredens. Publiek dat daarvoor komt, wil hij geen valse hoop geven. ,,Ik zie het niet als mijn plicht om jouw herinneringen te laten herleven zodat ik wat geld kan verdienen. Iemand als Robert Plant inspireert me, ook hij laat geld niet dicteren waar zijn creatieve muze hem heen voert. Als jouw ego de roem nodig heeft, doe je het niet op mijn manier.”

Hippiescene met jambands

Met Chris Robinson Brotherhood startte hij daarom helemaal opnieuw. Om te testen of de band echt een band was, werd in 2011 negen weken lang door Californië getourd met een bestelbusje. De toewijding van onder meer Neal Casal (ooit gitarist aan de zijde van Ryan Adams in The Cardinals) en toetsenist Adam McDougall (van The Black Crowes) was naar tevredenheid. Sindsdien groeit de aanhang van de veel spelende en productieve band volgens Robinson gestaag. ,,We zullen niet in commercials van Apple of op de radio te horen zijn, maar er zijn beslist mensen die van ons soort muziek houden. Noem het de hippiescene met jambands, The Grateful Dead begon al met dat idee dat iedere avond iets bijzonders kan zijn. Ik vind het trouwens niet erg om een hippie te worden genoemd.”

Hij prijst zich gelukkig dat legendarische mensen als Phil Lesh, Bob Weir, Betty Cantor en Wavy Gravy in zijn leven zijn. Niet voor niets woont hij graag in Marin County, San Francisco. ,,Hier werden de eerste tests met acid gedaan, hier begon een culturele revolutie. Ik ben graag dicht bij de bron, haha. The Grateful Dead deed het op een eigenwijze manier en is toch een van de meest succesvolle rock-’n-rollbands uit de Amerikaanse geschiedenis. Wij zetten dat op onze manier voort, met een onafhankelijke geest. Wat wij maken, is voor de connaisseurs, niet voor de massa of de muziektoerist. Het gaat om de songs en de poëzie, het is subtiel en geen grote rockshow. Het is iedere avond anders, we improviseren en spelen lange sets. Het gaat allemaal om vrijheid bij het schrijven van songs en die live spelen.”

Gehad met muziekbusiness

Het mag duidelijk zijn, Robinson heeft het wel gehad met de muziekbusiness. Goed, hij heeft er veel aan te danken, maar wil zijn ervaring gebruiken om de minder leuke kanten ver van zich te houden. ,,Ik heb geleerd van succesvol zijn. Maar wat geld doet met mensen is eng. Het maakt ze lelijk.”

Tot de goede herinneringen behoren onder meer de optredens die The Black Crowes in Nederland gaf. Robinson zegt nog steeds dankbaar te zijn voor de vroege erkenning. ,,Pas zes maanden na onze show op Pinkpop braken we door in Amerika. En ik herinner me ook ons optreden in Groningen, hoor. Ik weet nog dat iedereen eruit zag als gespierde reuzen, spelers van American football van 2 meter. Oh my God, crazy!”

menu