Dan Stuart. FOTO PAUL BERGEN

‘Ik ben graag de minst getalenteerde muzikant in de kamer’

Dan Stuart. FOTO PAUL BERGEN

Cultrocklegende en schrijver Dan Stuart maakte enkele decennia geleden naam met de groep Green on Red. Daarna was hij meer dan tien jaar uit beeld. Tegenwoordig maakt hij sporadisch weer platen. En treedt hij op. Zoals zondag in Vera in Groningen.

Sla het boekje The deliverance of Marlowe Billings van Dan Suart ergens willekeurig open – op bladzijde 93 bijvoorbeeld – en je leest: ‘Ik haatte junkies, ze gaven drugsverslaafden een slechte naam’. En een pagina of twintig verder: ‘Rock-’n-roll is een gespannen veer, het is het potentieel dat telt’.

Hij strooit graag met dat soort one-liners, Stuart. Ook in songteksten en interviews. Geïnspireerd door de schrijvers van klassieke Amerikaanse ‘hard-boiled’ literatuur. Niet voor niets verwijst de titel van zijn boek naar het beroemdste personage uit de detectiveromans van Raymond Chandler.

Mexico
Dan Stuart, dertig jaar geleden regelmatig in ons land als zanger van de tot ‘cult’ uitgegroeide rockgroep Green on Red. Na zich jarenlang helemaal uit de muziek teruggetrokken te hebben, maakt hij tegenwoordig weer sporadisch platen. Zoals recent het in Mexico City, met de Mexicaanse groep Twin Tones, opgenomen album Marlowe’s revenge .

Twin Tones is er echter niet bij tijdens Stuarts huidige Europese tournee, waarbij zondagavond ook Groningen wordt aangedaan. Samen met singer-songwriters Tom Heyman en Fernando verzorgt Stuart een revueachtige show, waarbij Heyman hem ook op gitaar bijstaat.

'Ik heb serieus geprobeerd een ‘normale burger’ met een ‘normale baan’ te worden'

Gehoorzame echtgenoot
Ja, hij woont in Mexico, vertelt de dit weekeinde 55 geworden Amerikaan. Maar niet omdat hij zo nodig literaire iconen als Jack Kerouac, William Burroughs of Malcolm Lowery wilde imiteren. ,,Ik ben mijn halve leven al expat en heb ook lang in Europa gewoond. Ik was altijd een gehoorzame echtgenoot. Dus toen mijn vrouw mij zei om maar eens op te sodemieteren, ben ik direct gegaan. Ik overwoog nog even om in Montevideo te gaan wonen, maar koos toch voor Mexico, omdat ik niet te ver van mijn zoon vandaan wilde zijn…’’

Hij maakte tussen de vroege jaren tachtig en vroege jaren negentig naam met de groep Green on Red, de band waarin hij, met gitarist Chuck Prophet aan zijn zijde, het geluid van Neil Young met de rockende groove van The Rolling Stones combineerde. En passant maakte hij samen met Steve Wynn in 1985 als het vagebond-duo Danny &Dusty het singersongwriters-album The lost weekend . Als Green on Red het in 1992 voor gezien houdt, maakt Stuart nog een album met Al Perry en een soloplaat die beide vrijwel genegeerd worden en verdwijnt vervolgens meer dan tien jaar uit beeld.

,,Ik noem dat ‘my missing years’’’, zegt Stuart. Hij woonde in Barcelona, trouwde met een Spaanse, kreeg een zoon en verhuisde vervolgens weer met zijn gezin naar de Verenigde Staten, waar hij zijn boterham verdiende in de vastgoedhandel. ,,Mijn vrouw ging in New York studeren. En ik heb serieus geprobeerd een ‘normale burger’ met een ‘normale baan’ te worden. Maar in 2000 brak me dat op. Ik zag de hypocrisie van die hele bizniz en kon er niet meer mee leven. Ook niet in New York trouwens, want dat was geworden wat Los Angeles altijd al was: complete nep!’’

Schrijven
En Stuart begon weer te schrijven, zowel songs als zijn boek met herinneringen aan z’n jonge rockjaren. ,,Toen ik rond 1980 begon met songschrijven was ik te bescheiden. En een paar jaar later overmoedig. Maar ik denk dat ik nu wel een aardige balans gevonden heb. Want laten we eerlijk zijn: een liedje schrijven is ook weer niet zo heel erg moeilijk. Het is geen roman…’’

'Ik ben liever die man die even voor een paar nummers opduikt in de show van een ander'

Marlowe’s revenge is een sympathiek album, maar mist de klasse van zijn platen met Green on Red of Danny &Dusty. Hoe belangrijk vindt Stuart het om een sterke ‘sidekick’ te hebben? ,,Oh, ik ben zelf altijd graag de minst getalenteerde muzikant in de kamer. Dat werkt alleen maar stimulerend. En ik heb wat dat betreft altijd veel geluk gehad. Nu ook weer met Twin Tones. Het was alleen financieel niet haalbaar om die groep mee op tournee te nemen…’’

Speciale gast
Ook van het gezelschap waarmee hij deze tournee op het podium staat is Stuart puur muzikaal gezien de minst bedeelde. Daar staan echter zijn charisma, zijn ontwapenende optreden als gastheer en natuurlijk zijn status als ‘cultrocklegende’ tegenover. En ja, de oude fans kunnen gerust zijn: Er komt een handvol oude Green on Red-klassiekers voorbij. Zoals die waarmee hij in Amsterdam het optreden afsluit: Time ain’t nothing when you’re young at heart and your soul still burns .

,,M’n ambities? In ieder geval nog één plaat om mijn Marlowe-trilogie compleet te maken’’, had hij even voor aanvang van het concert nog gezegd. ,,En een volgend boek. Maar dan in de derde persoon geschreven. M’n eerste boek was een soort punkrocksong op papier; m’n volgende moet een echte roman worden. En verder…. Ach die tournees en lange shows hoeven niet meer zo. Ik ben liever die man die even voor een paar nummers opduikt in de show van een ander. Als speciale gast.’’

menu