Na een jaar improviseren, laten studenten van Academie Minerva en het Frank Mohr Instituut weer eindexamenwerk zien op het terrein van de voormalige Suikerfabriek in Groningen. Wij spraken vier afgestudeerden. Hun Detour Graduation Show is tot en met 24 juni aldaar en ook online te zien.

Susanne Luurs – docent beeldende kunst en vormgeving

Susanne Luurs leerde voor haar afstudeerproject met een shovel te rijden. Het stelde haar in staat uit Noord-Groningen te transporteren voor een kleibad van waaruit ze liggend in het water een performance doet. ,,Daar gaat een vraag aan vooraf: wat is jouw connectie met de grond onder je voeten?”, vertelt ze.

,,Mensen worden uitgenodigd een kommetje water in het bad te gieten. Daarop open ik mijn ogen, loop over de badrand, verlaat het bad en geef mensen iets te drinken. Het is een ritueel: als de natuur jou iets geef, moet jij de natuur iets geven. Mijn afstudeerproject gaat over verbinding zoeken met het landschap. We moeten niet alleen naar het landschap kijken, we moeten het ook voelen, er ons in onderdompelen. Ruiken. Proeven. Luisteren. Zelf ben ik opgegroeid op het hogeland, daar liggen veel herinneringen, maar ik maar me ook zorgen over wat de klimaatverandering doet met dat landschap.” Ook in de fabriek laat Luurs werk zien: op een bergje klei heeft ze monitoren opgesteld met filmbeelden gemaakt van onder meer een performance op het hogeland zelf. ,,Een wadloopgids kwam controleren of alles oké was. Ik kon hem geruststellen: ik zit op de kunstacademie.”

loading

Fynn van der Ziel – vormgeving

Fynn van der ziel laat drie dingen zien: een reeks tekeningen die tot een animatiefilm hebben geleid, de animatiefilm zelf – Bewogen woerde – en een zwevende sculptuur van de hoofdpersoon uit de film. ,,De hoofdpersoon woont op het Groninger platteland en heeft last van aardbevingsschade: zijn huisgenoot zorgt als de god Atlas ervoor dat het plafond niet naar beneden komt”, vertelt Van der Ziel. ,,Op een dag komt een ambtenaar een inspectie uitvoeren. Hij doet dat met een robotje dat op een eend lijkt, een woerd. Het onderzoek leidt tot een dramatisch einde.”

Toen Van der Ziel zich aanmeldde bij Minerva wist hij dat hij ‘iets’ met animatie wilde doen. ,,Vier jaar heb ik gezocht naar een passende tekenstijl. Begin dit jaar had het ik ineens te pakken. Dat voelde als een doorbraak, maar betekende ook dat ik maanden achtereen als een ambtenaar achter een beeldscherm belandde. Er was een noodzaak dit te maken. Ik kom uit Woltersum, daar is de aardbevingsschade actueel. De uitdaging zat in het vinden van de juiste toon: het mocht niet zeuren of met een beschuldigende vinger wijzen. Voor zover ik weet is dit de eerst artistieke animatie over de aardbevingsproblemen.”

loading

Miru Bahe – autonome beeldende kunst

Miru Bahe groeide op in Zuid-Korea en besloot na een kunstopleiding daar haar vaardigheden verder tot ontwikkelen in Europa. ,,Ik twijfelde tussen Duitsland en Nederland. De keuze viel op Groningen vanwege de openheid van Academie Minerva.” Haar afstudeerproject gaat over immigratie. In de voormalige suikerfabriek heeft ze een tafel opgesteld met daarop brieffragmenten, foto’s, aantekeningen, kaartjes met spreuken, bloempotjes en vellen met zaden.

,,Ik heb onderzocht welke invloed mijn vertrek naar buitenland heeft op mijn dagelijks leven, mijn bewustzijn en gedrag. Dat heb ik gespiegeld aan de ervaringen van een oudtante die in de jaren zestig vanuit Korea naar Duitsland vertrok om te werken als verpleegster. Ik heb gesprekken gevoerd over hoe ze dat heeft ervaren en wat ze heeft gedaan om de herinneringen aan Korea levend te houden en zich tegelijkertijd aan te passen.” Geïnspireerd door haar tante is Bahe in Groningen een tuintje begonnen, niet alleen om de wisseling van de seizoen intenser te beleven, maar ook om te ervaren hoe haar eigen leven verandert. ,,Als ik in Korea was gebleven, had ik nooit geleerd om mij op deze manier uit te drukken”, zegt Bahe wijzend naar de tafel.

loading

Morgan Ton – autonome beeldende kunst

Morgan Ton maakte een documentaire over de pigmentvlekken in haar gezicht. De vorm van de grootste vlek keert terug in een installatie die ze maakte rond een monitor waarop de documentaire wordt vertoond. De film is een onderzoek naar hoe naar de vlekken kan worden gekeken. Ze vroeg lotgenoten en interviewde ‘deskundigen’, van een huidspecialist en een regressietherapeut tot en met een astroloog. Opvallend zijn wetenschappers die stellen dat een huidvlek verwijst naar een litteken uit een vorig leven.

,,Dat riep de vraag op of mijn vlekken van iemand anders zijn. En de vraag wat er gebeurt als ik de vlekken probeer te maskeren. Wat poets je dan weg? De werkelijkheid? Een feit? Als je op internet gaat zoeken hoe er mee om te gaan, spreekt iedereen elkaar tegen. Ik ben blij met mij vlekken. Ze verdwijnen niet, ze zitten onder mijn huid, zoals water onder een glasplaat kan zitten. Wat kan, is er op verschillende manieren naar kijken.” Gevraagd of Ton het jammer vindt dat haar studie aan Minerva erop zit, zegt ze: ,,Toen ik hier arriveerde had ik geen vaste plannen. Nu vind ik het heel mooi dat het nog steeds alle kanten op kan.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur