Before/After van NITE: Bien De Moor richt zich tot Adam Peterson in het ensemble.

Before/After van NITE: Een staaltje van vernieuwende totaalkunst in een digitaal gebouwd, magisch hotel

Before/After van NITE: Bien De Moor richt zich tot Adam Peterson in het ensemble. Foto: Andreas Etter

Before/After van NITE beleefde alsnog zijn première, in het digitale theaterhotel op de website van het NNT. De voorstelling schreeuwt om de echte zaal, maar dit was veel meer dan zo maar een registratie van een totaalkunstwerk. Zó kwam je het eerder nergens tegen.

Ambitie, werklust, inventiviteit, genialiteit en experimenteerzin. Deze handvol aan kwalificaties schreeuwen om voorrang in het digitale theaterhotel van NITE (NNT, Club Guy & Roni, Asko|Schönberg en Slagwerk Den Haag). Het hotel is geconstrueerd om erbinnen in een aparte zaal de voorstelling Before/After haar alternatieve première te gunnen. Daarnaast presenteren leden van het ensemble per hotelkamer ieder een individuele performance.

Weizman en Haver maken opnieuw een sprong voorwaarts

Het is haast onwaarschijnlijk wat het team van artistieke baas Guy Weizman in korte tijd, sinds het coronale theaterverbod van maart, tot stand heeft gebracht. Before/After als waarachtige theaterervaring laat nog een tijdje op zich wachten, maar de registratie die het laptopthuispubliek nu alvast gepresenteerd heeft gekregen, bewijst dat Weizman en zijn partner Roni Haver opnieuw een sprong voorwaarts maken. Aan de inmiddels vertrouwde combinatie van theater, dans, muziek en beeldende kunst zijn nu ook mode, film en (nog meer dan anders) lichtkunst toegevoegd.

Het is werken geblazen voor de toeschouwer, die vooral niet moet proberen alle negen verhaallijnen strak te volgen. Dit in verband met dreigende overvoering. In het hotel - Before/After speelt zich daadwerkelijk af in een hotel - kun je allereerst ’t gemakkelijkst inzoomen op het levensverhaal van de ‘oude’ gast in de badkamer, waarmee dat van de anderen uiteindelijk verband houden. Deze vrouw wordt gespeeld door Bien De Moor, aangrijpend en indringend, meegeholpen door de cameravoering die haar expressie vaak intens dichtbij brengt.

De close-ups verbreden het perspectief van de digitale bezoeker

Bij de laatste try-out in maart, al noodgedwongen zonder publiek, zette regisseur Weizman acht camera’s in om de voorstelling tot in detail vast te leggen. Het resultaat was bedoeld ter voorbereiding van een ‘reprise’ als de zalen weer open zouden kunnen. Ook met foto’s is de hele productie gedocumenteerd. Zodoende was er veel materiaal beschikbaar om er de later bedachte, digitale voorstelling van te maken, en om middels dat materiaal het perspectief van de digitale bezoeker stevig te verbreden. Die zit niet alleen in zijn stoel, en zo is dit meer dan zomaar een theaterregistratie.

We krijgen, soms van bovenaf gefilmd, goed zicht op de gave choreografieën die Haver construeerde, met dat ensemble van in totaal 37 artiesten. Veel beelden worden straks ook in de echte zaal gebruikt voor projecties op schermen (dan live geschoten), maar juist als cinematografische bijdragen voor de thuiscomputer zijn ze zeer effectief.

Vergeet vooral de ‘rooms’ niet te bezoeken

Evenals het kolossale ensemble is ook het decor in permanente beweging. Je zou haast willen dat er een nog virtual reality-versie volgt van deze duizelingwekkende productie, waarin de composities van Luke Dean een prominente rol spelen.

De voorstelling begon exact om 20.15 uur - vanavond nog een keer Mechnical Ecstacy - maar de hotelkamers laten zich de hele dag door bezoeken. Wandel vooral die kamers in, simpel genavigeerd, ook eenmaal binnen. Niet alles is top, dat mag je ook niet verwachten, maar er zitten juweeltjes tussen, in dat knap door Martijn Halie geconstrueerde hotel. Alles in zo’n korte tijd gemaakt, dat is haast niet voor te stellen.

menu