De weg door de Eurosonic-overvloed

Hoe beweeg je je langs tientallen podia met allemaal vrijwel onbekende namen? , om een weg te zoeken door de Eurosonic-overvloed riep deze krant het toeval te hulp.

Eurosonic is anders dan andere festivals, waar je meestal toch een substantieel aantal namen kent. Anders ben je daar ook niet. Bij het Groninger showcasefestival Eurosonic, waar bands uit heel Europa voor een appel en een ei (of minder) hun plek in het door Anglo-Amerikaanse acts gedomineerde veld hopen te veroveren, werkt zulke kennis niet.

Die bands zijn meestal vrijwel onbekend, anders komen ze niet voor die appel en dat ei. Van tevoren een route bepalen wordt dus een hachelijke zaak en is niet erg zinvol. Zeker niet als dat moet gebeuren aan de hand van de omschrijvingen als ,,sfeervolle, akoestische R&B liedjes vertolkt met een tedere, persoonlijke relaas'', op de festivalwebsite.

Dus laten we ons eens leiden door het toeval. In de kunsten is dat geen onbekend procedé. Denk maar aan dada, de experimenten van John Cage, William Burroughs en Brian Eno. Zelfs de betreurde grootheid David Bowie werd aangeraakt door deze denkwijze. En wat goed was voor Bowie...

Ik gooi tegen achten de dobbelstenen en kom uit bij Trad.Attack!, een vrolijk trio uit Estland dat de stemming er al snel in heeft. Vooral als de drummer het woord neemt: ,,Thank you very many!'' Want ja, ze zingen verder vrolijk in hun eigen, onverstaanbare taal, en rukken er bovendien een blikje minder gebruikelijke instrumenten bij open. Met als toppunt de Estse variant op de doedelzak. Vervormde stemmen, samples en dub-achtige effecten doen de rest. Feestelijk en toch niet vrij van avontuur, dit.

Bands uit zulke randgebieden balanceren soms wel vervaarlijk op het dunne koord tussen ‘eigen identiteit' en ‘folkore', bedenk ik, terwijl ik de kaart trek die me naar de volgende band brengt.

Dat is Them Moose Rush, een wat vermoeiende mix van progrock en Hendrixiaanse psychedelica. Die hebben de lange reis vanuit Kroatië vergeefs gemaakt, schat ik in, terwijl ik het muntje gooi dat me, tussen de overige Eurosonic-gangers en het koopavondpubliek door, naar De Underjordiske stuurt.

Dat is een dubbeltje op zijn kant, want het toeval blijkt niet altijd genadig. De psychedelisch bedoelde rock van deze Deense groep lijkt uit te zijn op een ontlading, maar die komt niet eens in zicht. En dat in Vera, de legendarische club die letterlijk honderden bands uit dit genre op de planken heeft gehad - bijna allemaal beter.

Het papiertje uit de hoge hoed dat me naar Steve ‘N' Seagulls brengt, is beter besteed. Natuurlijk, de naar bluegrass-contreien getrokken rock- en metalcovers van deze woordspelige Finnen klinken zo plat als je kan verwachten, maar de boel valt wel heel aanstekelijk uit. En met mandoline, banjo en contrabas passen ze mooi in de nep-plattelandssfeer van Jack Daniel's Barn, een heuse houten schuur die tijdelijk dienst doet op het Damsterdiep. 's Middags is dit bouwsel vrij toegankelijk, voor lokale bands.

De dartpijl, met blinddoek gegooid, wijst vervolgens de weg naar Nikki Louder (nooit een flauwe woordspeling overslaan, nietwaar). Bij dit rumoerige Sloveense clubje, op de toepasselijk morsig ogende bovenverdieping van De Spieghsel, begint het er warempel op te lijken. In ieder geval vallen hier meer scherpe randen te horen dan bij een boel ander Eurosonic-bands bij elkaar.

Zo levert het toevalsprincipe een aardige dwarsdoorsnede op van het immense Eurosonic-programma. Gezellig is het overal wel, en dat kan dan weer geen toeval zijn. Eurosonic is er vandaag ook nog, morgenavond gevolgd door Noorderslag.

Meer nieuws over Eurosonic en Noorderslag kunt u vinden op onze Eurosonicpagina.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.