Een dagje FestiValderAa. Telefoon op 'stil'. Graag aanschuiven. Veel plezier.

In Schipborg is FestiValderAa gaande. Wat blijft een bezoeker bij na een dagje theater, muziek en meer in de Drentse natuur?

Goed gevulde tribunes op fris en daardoor minder druk FestivalderAa
Lees verder

Alles willen zien, is onmogelijk. Ook als dat alles zich afspeelt in Schipborg, een dorp waar het 355 dagen per jaar stil is. Waar opeens vragenwagens arriveren en het grote slepen met spullen begint.

Waar vrijwilligers en beroepskrachten driftig heen en weer beginnen te lopen. Waar artiesten en hun 'crew' zich melden en de eerste gasten hun campertjes parkeren. Waar verkeersregelaars op straat verschijnen en volk van buitenaf zich meldt voor een polsbandje.

FestiValderAa, dat is drie dagen theater en muziek. Vrijdag, zaterdag en zondag. Veel bezoekers houden hun actieradius beperkt en hangen rond op het festivalterrein. Hebben genoeg aan elkaar. Biertje en wat eten erbij. Livemuziek op de achtergrond. Wie is dit? Kenny B? O ja. Leuk. Lekker. Zullen we een ijsje?

Kindvriendelijk

Het festivalterrein is kindvriendelijk. Ze mogen er zagen en timmeren, samen bouwen aan een kunstwerk. Zich weer eens goed laten schminken. Een theaterworkshop volgen. Dankzij een kunstinstallatie van Louwe Noordhoff denken dat ze over hele kolen lopen en zich verbazen over het een lawaai dat een wandeling kan veroorzaken.

Anderen trekken dieper de natuur er in. Te voet of met een leenfiets. Naar locaties met kneuterige namen als Jan's Pony Paradijs, De Esch, Gouden Regen, Geja's Peerdestal. Waar theater wordt gemaakt en muziek is. Plaid mee. Zitkussentje vergeten. Regenjas aan of uit? Graag even aanschuiven. Telefoon op stil.

Antwoord op ongestelde vragen

Wat blijft bij na een dag kunst en cultuur in de Drentse natuur? Allereerst de afwezigheid van hectiek. Gemoedelijkheid onder een grijze hemel in praktijk gebracht door glimlachend gastvrouwen en –heren, die antwoord geven op alle ongestelde vragen. U kunt beter uw fiets daar zetten. U mag hier niet in. Als u hier rechtsaf gaat, kunt u daar links. Wilt u ook een boekje? Heeft u een polsbandje? Mag ik uw kaartje zien? Veel plezier!

Dan het publiek. Dat zich individueel ongetwijfeld divers voelt. Maar het vanaf een afstandje door beleidsogen op groepsniveau bekeken niet is. Want: wit, vijftig-plus, meestal vrouw en, zo te horen, vaak afkomstig uit Groningen. Onlangs nog op Oerol. Volgende week bij Hongerige Wolf. Straks ook op Noorderzon. Maar nu even in Schipborg.

Geilheid, ijdelheid, onzekerheid

Dan de voorstellingen. Loods13 brengt op - of eigenlijk achter - de Kymmelsberg Iedereen Narcissus: een lange sliert losse dynamische scènes over eigenliefde. Geschreven, gespeeld en gezongen vanuit het perspectief van jong-volwassenen. Over geilheid, ijdelheid, verliefdheid, onzekerheid en wat dies meer zij: ,,Ben ik nog wel iemand nu jij niet meer naar mij kijkt?"

De praatjes achteraf, na het ovationeel applaus, afgeluisterd op weg naar de volgende voorstelling, gaan op het ene moment over onmiskenbaar jong talent: ,,Daar zullen we vast meer van zien.'' Op het andere moment over het weer: ,,Met die paar druppels zijn we goed weggekomen." Dan ineens over privézaken. Over Marjan, ,,die hier ergens in haar eentje op de camping staat, net als vorig jaar."

Wat er met een plek gebeurt als wij verdwenen zijn

Het landschap blijft bij. Ook omdat het op Auke's Landje centraal staat in Onland van De Noorderlingen. Een voorstelling waar de ene toeschouwer helemaal niets van kan maken en een andere toeschouwer alles. Waar geen verhaallijn in zit. Omdat het associatief en zintuiglijk bedoeld lijkt.

Omdat de spelers tussen het 'rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan' (Willem Wilmink) geen vastigheid kunnen vinden. Omdat Rutger Kopland zich bij het mijmeren over het landschap van de Drentse A heeft afgevraagd wat er met een plek gebeurt als wij verdwenen zijn.

Rugspieren en zitvlees

De ongemakkelijke bankjes blijven bij. Gezegend is de festivalganger met geoefende rugspieren en de juiste hoeveelheid zitvlees. De logistiek blijft bij. Hoe het kan dat iedereen toch steeds weer, ondanks de soms verrassende afstanden tussen de locaties, op tijd weet te komen. Ongeveer.

Zoals uiteindelijk in Jan's Schuur (te Zeegse). Door het Kameroperahuis (uit Zwolle) omgebouwd tot een bejaardentehuis (te Moskou). Waar moeder Ljoebov wordt geplaagd door herinneringen (aan Parijs) en een verlangen naar een kersentuin (van Tsjechov). Waar de verwarring ook op de festivaltoeschouwer neerslaat.

Gelukkig is er een prachtig slot. Waarin moeder begint te hallucineren en iemand haar voorhoudt dat je 'om in het heden te kunnen leven en streep moet afrekenen met het verleden, en streep moet zetten, door te lijden'. Waarna de schuurdeuren worden opgeschoven. En het landschap zich in de beginnende schemer openbaart als een verlossend licht.

FestiValderAa duurt nog tot en met zondag 7 juli 21.30 uur

[firstName], je hebt net een artikel gelezen! Nu je hier toch bent, vragen we graag je aandacht voor het volgende:

Je hebt op dit moment een gratis account. En dat is natuurlijk prima. Je hebt daarmee toegang tot een belangrijk deel van het nieuws dat onze 100+ journalisten elke dag brengen, maar je mist nu wel veel. Zo kan je niet onbeperkt onze verdiepende PLUS-artikelen lezen en heb je ook geen toegang tot onze digitale krant. Zonde natuurlijk! Daarom bieden we je graag een proefabonnement aan, zodat je kennis kan maken met alle interessante extra’s die je nu mist.

Onze PLUS-artikelen bieden verdieping van het nieuws. Ook de extra's van het Dagblad vallen onder PLUS, zoals bijzondere columns en commentaren. Met trots gemaakt voor de lezers die willen weten hoe het écht zit. In tekst, foto en video leggen wij uit wat het nieuws betekent voor jou en jouw omgeving.

Bekijk proefabonnementen
Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.