Ook al versoepeld: er mag weer gezongen worden in de kerk. Dat zag Betsy Torenbos, artistiek leider van ROODPALEIS, waarschijnlijk nog niet aankomen toen ze begon met de repetities van Mijn liefde is een koorts , en dus werd haar koor een ‘fluisterkoor’.

Hoe coronaproof wil je het hebben? Of misschien was het wel vanaf het begin een overwogen artistieke keuze, want dat fluisterkoor, gevormd door een groep noeste amateurs uit Beilen, is de motor van de voorstelling geworden. Soms onheilspellend, somst troostrijk, maar altijd stuwend. En glashelder. Hier is zorgvuldige coaching aan voorafgegaan.

Vloeiende samenspel

Ook in deze voorstelling van ROODPALEIS is alles weer tot in de details verzorgd en afgemaakt. Dat vloeiende samenspel van audiovisuele middelen, laat dat maar aan Betsy Torenbos & co over. Het is, samen met oral history -verhalen als basis, het handelsmerk van ROODPALEiS geworden. Waarbij het prachtige interieur van de Stefanuskerk ook nog eens zowel benut als gerespecteerd wordt.

Waar het dan toch gaat wringen in deze voorstelling is het verhaal dat wordt verteld. Een min of meer gedwongen bekentenis van een oudere vrouw (Nora Kretz) tegenover haar kleindochter (Rosa de Silva) over een vroegere, jarenlange relatie, werkt bij beide vrouwen zowel splijtend als verbindend.

Waarom die verhouding (voor Kretz in de kern autobiografisch) zo bijzonder was en waarom zo lang verwegen, blijft hangen boven de dialogen. Nergens overstijgt de tekst de anekdote of wordt het metaforisch. En als toeschouwer en luisteraar veer je pas weer op als Da Silva een lied inzet. Wat een stem…

Betekenisloos

Maar als de vertelling, toch de kern van de voorstelling, gaat haperen, dan doen de steekwoorden in de ondertitel, ‘Vrijheid, Eenzaamheid, Harstocht’, toch wat ronkend aan. Ze zijn betekenisloos geworden.

De tekst is geschreven door beide acteurs en Betsy Torenbos gezamenlijk, waarna dramaturg Jo Willems er ook nog eens overheen ging. Uiteindelijk zullen ze er vermoedelijk erg tevreden mee zijn geweest, maar in de voorstelling leidt het tot een te veel in zichzelf gekeerde bespiegeling.

Wat rest is een voorstelling die (alweer) bewondering afdwingt door de liefde voor het detail. En met een uur blijft het allemaal ook prettig compact. En dat is toch een fijn cadeau voor de gemeente Midden-Drenthe, die hiermee afzwaait als culturele gemeente van Drenthe. Het stokje wordt overigens overgedragen aan Coevorden.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur